Eerste dag

zondag 2 september 2012

Misschien zijn jullie al lang weer begonnen, en hebben jullie het ergste alweer achter de rug, maar hier gaan de schooldeuren pas vanaf morgen weer open. Hier moet alles nog beginnen. De eerste dag, ik herinner hem nog goed. En niet alleen die, ook de dagen ervoor. Lopen op de campus om een passer te kopen en een liniaal en schriften en pennen en dat soort spul. Kaftpapier, inderdaad. Dan dus boeken kaften, wat ik een vervelend karweitje vond en altijd hoopte dat mijn moeder me erbij kwam helpen. Het ging schreef, of het papier scheurde, of je had een te klein stuk afgeknipt. Vervolgens etiketten plakken en met je beste handschrift al die nare vakken erop schrijven. Onderwijl denkend hoe het nieuwe schooljaar zou gaan verlopen. Niet qua lessen, dat zag ik dan wel weer. Nooit keek ik tijdens het kaften een boek in, benieuwd hoe de nieuwe lesstof zou zijn; ik keek wel uit. Nee, waar ik als een berg tegen op zag, was die allereerste dag. Na zes weken vakantie, iedereen weg. Niemand gezien. Ik bedoel, zouden mijn schoolvrienden me nog wel kennen? Me nog wel opnemen in de groep? En naast wie zou ik zitten? Een kwestie van toeval, of mocht jezelf kiezen? Ook een heel gedoe. Ging je vroeg naar school om je klasgenoten alvast te zien en te begroeten, om alvast een sfeertje te creëren, dan liep je de kans dat je te vroeg was: stond je daar alleen op dat grote plein. Al meteen een loser. Maar ging je later, liep je de kans dat er al verbonden waren gesloten. Ik zit naast jou, goed, dan zit jij naast mij… Eén keer zat er niemand naast me. Zat ik daar, achterin de klas in mijn eentje. Op de fiets naar school bad ik dan met heel mijn hart of er uit de volgende bocht een klasgenootje kwam schieten; met zijn tweeën stond je sterker. Achteraf bekeken kan ik me niet eens meer herinneren wie er op de eerste schooldag naast me zat, alleen die vreselijke dagen en uren daarvoor.