Eiland

donderdag 24 mei 2012

De boom waarin Alexander zich had verstopt was een bijzondere boom. Misschien wel de meest bijzondere boom van het eiland. Het eiland op zich was niet speciaal, daar was iedereen het wel over eens. Het lag een eindje uit de kustlijn, in een grote baai, en het lag nog veel verder weg van de bewoonde wereld. Je kon er alleen varend heen – door de flinke stroming was zwemmen zo goed als ondoenlijk – wat niet wil zeggen dat het eiland daarom nooit werd bezocht. Vooral in de zomermaanden was het populair onder de vele dagjesmensen die hun bootjes graag die kant uit lieten dobberen. Het eiland was in de loop der jaren uitgegroeid tot een geliefde picknickplek. Naast een kleine aanlegsteiger waren er her en der voldoende picknicktafels gestationeerd om aan neer te zitten en de meegezeulde koeltassen op uit te stallen voor een aangename lunch. Onder grote lommerige bomen, waarvan grillige takken onderdak boden aan de verliefde vogelpaartjes en groene bladeren zachtjes ruisten in de wind, was het goed toeven, ook daar was iedereen het wel over eens. Maar in de wintermaanden kwam er geen hond. Dan lag het eiland er kil en verlaten bij. Dan werd het zelfs door boswachters gemeden. Het leek alsof de bomen met het loslaten van hun bladeren evenzeer hun gemoedelijkheid verloren, en niet alleen stormen grimmig afwachtten. Het is natuurlijk overdreven te stellen dat het spookte in de bossen op het eiland in de wintermaanden, maar velen dachten daar wel zo over. En gedachte die overigens nergens op gebaseerd was. Nooit was er op het eiland iets vreselijks gebeurd, en iedere lente opnieuw lag het er weer onveranderd en uitnodigend bij. Het ging ook niet zozeer om de gedachte, maar om het gevoel. De enige die daar lak aan had en net zo goed in hartje winter de oversteek waagde, was Boris, een gepensioneerde ambtenaar van Landbouw en Visserij die heel zijn leven in de grote stad had versleten in een monumentaal gebouw achter een groot bureau met zeven telefoons die hij op zijn laatste werkdag een voor een vanaf tien hoog uit zijn raam had laten vallen, met een grote grijns en de heerlijke gedachte dat hij dat dus veel eerder had moeten doen.