Eten

dinsdag 10 april 2012

Zijn jullie ook van die lastige eters? Eerlijk zeggen. Worden jullie ouders ook hoorndol van jullie, omdat je niets lust? Alles vies is. Ik heb twee van die zonen, gek word ik er van. Hebben vanochtend alweer in allerhande kookboeken zitten bladeren wat ik ze vanavond weer kan voorzetten. Daar zitten slablaadjes in, bah, of rozijnen of stukjes sinasappelen, bleh, of walnoten, getsie, of blokjes kaas, boerrr… Ze eten alleen maar netjes met vork en mes om alles wat ze niet lekker lijkt er tussen uit te schuiven. Lijkt. Want proeven, ho maar! Boerenkool is te machtig, salades voor konijnen, broccoli zijn boomstammen, die eet je toch niet; wat ik ook op tafel zet, de warme maaltijd begint altijd met zure gezichten. Althans, bij ons dan. Terwijl ik me zo had voorgenomen ze een andere eetcultuur mee te geven dan ik ooit heb gehad, thuis. Bij ons op tafel vroeger altijd twee soorten groentes, vers. Tot zover het goede nieuws. Koken was niet mijn moeders hobby. Ze vond dat er een pil moest worden uitgevonden die koken en eten overbodig maakte. Wat niet wegnam dat het aan de eettafel gezellig was. Beren! We hebben wat afgelachen. Maar wat voor ons te dampen stond, was van een andere orde. Zo ver ik me kan herinneren at mijn broer alleen maar sla. Door de aardappelen gestampt. Mijn vader hield van lekker doorkookt, wat iets als lof niet ten goede kwam. Ook bloemkool, spinazie en andijvie herinner ik me vooral als papjes. Bedorven vanillevla bleek mijn nader inzien hopjesvla te wezen; mijn moeder keek nooit zo nauw als het om toetjes ging. Wat ik ook nog weet is dat ik altijd maar dan ook altijd mijn bord moest leeg eten. Anders werd het een enkele reis naar de keuken, waar ik alsnog een poging mocht wagen. Dus ik at wel door. Helaas, die ouderlijke overmacht bezit ik niet, wat betekent dat de grootste afnemer van mijn eetkunst iedere avond opnieuw de vuilnisbak is.