Dood

dinsdag 21 augustus 2012

Wanneer maak je iemand dood? Als hij je “eikel” noemt op Facebook? Of je vriendin “slet” op Hyves? Wanneer slaan de stoppen door, of slaan die helemaal niet door? Is het, nog erger, gewoon vanzelfsprekend? Ik kom er niet uit. Ik verwijs natuurlijk naar de “Facebookmoord”. Schokkend! En verwarrend. Opeens worden alle verhoudingen door elkaar geschud. Valt plotsklaps niemand meer te vertrouwen. Gaan tal van zaken een eigen leven leiden, waarbij ik me dan afvraag waar het gezonde verstand blijft. Je zit toch zelf ook achter die computer. Waarom denkt niemand meer na? Wat? Je komt net terug van vakantie, en je weet nergens van. Laat het me je vertellen. De ene hartsvriendin (15) begint op Facebook te roddelen over de ander hartsvriendin (16), met name over haar vermeende seksuele uitspattingen. Die vriendin pikt dat niet, en in plaats van dat direct uit te praten, geeft ze haar vriend (18) opdracht haar beste vriendin te vermoorden. Die vriend zegt alles voor haar te doen, maar huurt zijn stapmaatje in om deze klus te klaren. Een jongen van veertien toen. En die stak haar neer. Voor die tijd is er nog overleg over de plek en wanneer, wat het een moord met voorbedachten rade maakt. Niet in een boze opwelling dus, maar in koelen bloede. Geen wonder dat de vader van het slachtoffer nu oproept om Facebook, om al die sociale media, eens tegen het licht te houden. Voorlichting te geven op scholen. Een wijs advies. Volgens mij wordt er veel geroeptoeterd, zonder dat er gerealiseerd wordt wat een bericht teweeg kan brengen. Dat er iemand elders voor een scherm zit die dat bericht leest. Die dat met zijn gevoel vertaalt. Die dat misschien wel helemaal verkeerd vertaalt, want met woorden kun je alle kanten op. Wat vriendelijk bedoeld is, kan compleet verkeerd begrepen worden; raar maar waar. Taal brengt feiten over, maar ook emoties. Wat je niet letterlijk tegen iemand in zijn gezicht wilt zeggen, moet je ook niet ongegeneerd op Facebook dumpen.