Feestboek

zaterdag 1 september 2012

Is dat niets voor jou, een gedicht schrijven? Vroeg Ted van Lieshout me laatst, tijdens de presentatie van het vijfde Querido’s Poëziespektakel. Deze week verschenen, een boek vol gedichten, haal het vandaag nog, want écht de moeite waard. Onder de bezielende leiding van kinderboekenschrijver Ted van Leishout, dus vandaar ook die vraag: ‘Is dat niets voor jou, een gedicht schrijven?’ Nou, nee. Eerlijk gezegd durf ik het niet. Ik weet niet of jij wel eens een gedicht hebt geschreven, ja, zelfs een sinterklaasrijmpje, want dan weet je meteen hoe moeilijk dat is. Het is niet zozeer het zoeken naar de juiste woorden, naar een mooi beeld, het juiste rijm voor mijn part. Nee, met het maken van een gedicht geef je jezelf bloot. Ook daar is niks mis mee, alleen gebeurt het nu in het extreme: elke woord telt. Elk woord moet een gevoel weergeven. Jouw gevoel. Hallo zeg, breng dat maar eens onder woorden. Ik bedoel, achter zinnen kunnen je je nog lekker verschuilen. Tussen de regels door kun je mooi iets anders neerzetten dan je eigenlijk bedoelt. Je kunt als schrijver een rookgordijn opwerpen of een lezer de verkeerde kant uitsturen, mag allemaal. Maar in een gedicht? Dan wordt het opeens heel anders. Voor je het weet zijn de woorden gezocht, wordt het gedicht gezocht, verliest het zijn echtheid. Of er is zo over alles nagedacht, dat het gedicht gekunsteld wordt. Zogenaamd kunstzinnig, maar jij weet wel beter. Want dat is ook het opmerkelijke aan gedichten: ze kunnen heel transparant zijn. Al lezend voel je meteen of het goed zit of niet. Je hoeft echt geen verstand van poëzie te hebben om in te zien of een gedicht mooi is of niet. Een reden temeer om vandaag naar de boekhandel te rennen en het spektakel aan te schaffen. Er staan, naar mijn smaak, hele mooie gedichten in, maar ook tal van rijmelarijtjes. Dat is goed. Dan leer je meteen jouw smaak kennen, want dat doen gedichten ook: ze zeggen iets over jou. Ik denk dat Ted nog even op me moet wachten.