Feuten

vrijdag 23 maart 2012

Dat zat er natuurlijk aan te komen: na het succes van de serie, nu de film. Feuten wordt verfilmd, en daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Hoewel. De Muppets, onovertroffen in korte versie vanwege snelheid en compactheid, verschenen ook anderhalf uur in de bioscoop wat ik toch teveel van het goede vond. Maar dat waren de Muppets met hun grappen en grollen. Feuten is een verhaal. Een drama. En ik moet bekennen, ik ben fan. Al van het eerste uur. Met tegenzin vorig jaar gaan zitten, laat maar eens zien, want “ontgroening” en het “wel en wee van een studentenvereniging” vallen niet te verfilmen zonder te vervallen in de bekende clichés van zuipen, neuken, en vernederen. Goh, wat een lol. Die verhalen kennen we ondertussen wel. Maar al na de eerste aflevering zat ik gekluisterd aan de buis. Dit was geen ordinaire soap. Karakters waren uitgewerkt, scènes uitgediept. Het ging niet over zuipen, maar over intriges. Een slangenkuil. Dubieuze rollen van ouders. En opmerkelijk: wat werd er on-Hollands goed gespeeld! Door iedereen. Feuten werd bijna een documentaire; ik moest uitkijken om niet alles te gaan geloven. We zijn al bijna aan het eind van het tweede seizoen. Opnieuw was ik met tegenzin gaan kijken. Zou het niet een opeenvolging van zetten gaan worden nu, een herhaling? In de krant las ik over de komst van een prins als Feut; hij heette nog Alex ook. Maar ik kan er niets aan doen. Deze serie is misschien nog wel sterker dan de eerste. De acteerprestaties komen zo trefzeker over, zonder vals sentiment of kromme tenenwerk, dat ik weer op het puntje van mijn stoel zit. Me afvragend waar het nu weer heengaat? Je gaat mij niet zeggen dat Olivier alsnog vrijuit gaat, Bram zich ook nog laat naaien door Charlie. Akelig spannend, tot de laatste minuten. ‘What’s a mob to a king? What’s a king to a God? What’s a God to a non-believer who don’t believe in anything?’