Fietsstoeltje

woensdag 21 maart 2012

Mijn broer heeft ze een keertje verloren, maar mij nooit. Mijn moeder op de fiets; wij achterop. Om met mijn broer te beginnen. Ik weet nog goed, van horen zeggen hoor, dat ze door de Reinkenstraat reed met mijn broer in het fietsstoeltje. Mijn moeder kennende heeft ze haast gehad; ze fietste altijd met de duivel op haar hielen. Hoewel klein van stuk kon ze met haar fiets flinke slagen maken. Grijze krullen en de flappen van haar rok wild wapperend in de wind. Mijn broer was de rust zelve, je hoorde hem amper. Ik weet niet meer hoe mijn moeder er achter kwam. Door zwaaiende omstanders of angstig geroep dat ze haar kind verloren had. Hoe het ook gebeurde, misschien wel door de gaten en kuilen van de Reikenstraat, het fietsstoeltje, op de bagagedrager geklemd met vier stevige trekveren, schoot los. En tuimelde achterover. Maar mijn broer gaf geen kick. Er werd niet gehuild. En mijn moeder fietste door, gehaast. Vele jaren later overkwam mij iets dergelijks. Ook achterop bij mijn moeder, in haar fietsstoeltje gepropt. Alleen ik werd niet gelanceerd; ik kwam met mijn voetje tussen spaken. Ook au! En ook ik gaf geen kick; er werd niet gehuild. Ik zat heerlijk achter de rug van mijn moeder, lekker uit de wind (ik denk dat we net van mijn opa vandaan kwamen). Wederom werd er driftig gefietst, maar ik zat er prinsheerlijk bij. Totdat de fiets aanliep. Opeens stotend ging rijden. Alsof er iets tussen zat. Mijn voet dus! Ik weet nog dat mijn moeder direct remde, en dat ik naar mijn schoen keek alsof die er niet meer bij hoorde. Het deed zo’n vreselijk pijn dat ik het stante pede niet voelde. Geen pijn. Ik was meer verbaasd dan geschrokken. Geen pijn. Die kwam later, schrijnend en zeuren zodat ik dagen moest wrijven over de wreef van mijn voet. Maar op dat moment, mijn moeder balancerend met de fiets in haar hand, ik nog altijd achterop. Mijn voet. Geen centje pijn. Nee, ik liet me niet gek maken.