Fluiten

maandag 12 maart 2012

Hoor jij het ook als je ’s morgens op je fiets naar school zit? Of heb je dan haast? Of ben je dan aan het kleppen met vrienden die je onderweg tegenkomt? Vroege vogels. Nou ja, vroeg… Als ze beginnen, dan lig je als het goed is nog in bed. Duiven kunnen ’s ochtends zo heerlijk zeuren; “koeren” noemen ze dat. Liefst op de rand van je balkonreling, in de buurt van het open raam. Merels zingen dan al het hoogste lied. Ook niet altijd leuk, maar wel mooier. Eigenlijk zijn het de wekkers van de natuur, en hoewel ik er niet altijd kapot van ben, van die fluitconcerten op de vroege ochtend, mis ik ze gedurende de winter wel. Laatst moest ik heel vroeg beginnen, het was nog donker buiten, niemand op straat, waterkoud, toen vanuit het niets de stilte doorbroken werd door gefluit. Heel hoog en heel warm. Ik kan er niets aan doen, maar dat heeft toch iets. Tegelijkertijd vind ik het ook een beetje zielig. Zo’n vogel die zijn uiterste best doet, helemaal in zijn eentje. Vaak moet je hem zoeken, tussen de kale takken tot je dat kleine koppie vindt, met die donkere kraaloogjes. Bij die duif vind ik het helemaal zielig, want bij hem heb ik altijd het idee dat hij maar wat roept. Bij gebrek aan kleurrijke veren of een muzikale stem. ‘s middags kan hij ook nog het weer zitten te voorspellen: ‘Ik groet u, zoetlief.’ Wel eens gehoord, op de fiets terug naar huis? Je moet wel opletten horen. Eksters gillen tegen je (Hallo, ik ben niet doof!) en spreeuwen vallen je zelfs aan. Echt waar. Als ze aan het broeden zijn geslagen. Kom je te dicht bij hun nest, dan grijpen ze je. Bij ons zat altijd een familie te broeden in de schoorsteen. Pakte ik ’s ochtends de auto, schoot die spreeuw als een kamikazepiloot van het dak op me af. Scheerde hij geruisloos over mijn hoofd; weg scheiding. Dan maar liever fluiten.