Foto’s

donderdag 9 augustus 2012

Maak jij foto’s tijdens je vakantie, of doen je vader of moeder dat? Of nog erger: je grote broer? En blijven ze dan op elke hoek van de straat staan om de lens ergens heen te richten waarvan jij niet snapt dat dat überhaupt een aanblik waard is, laat staan een foto. Die je dan later verplicht in groot familieverband moet terugzien. En moet zeggen waar het was, ook zoiets. Weet je dat niet meer? Dat was bij die grote brug… Dat weet je óók niet meer?! Tsjonge, tjsonge, tsjonge… Hoewel ik in binnen de familie niet dé fotograaf ben, schiet ik ook wel een fotootje tijdens de vakantiedagen. Nou ja, eentje… Achteraf bekeken waren het er toch nog meer dan vierhonderd, maar dat kwam omdat we van bijzonder evenement (Olympische Spelen) naar speciale attractie (Harry Potterstudio’s) hobbelden, en dan is de camera gauw getrokken. Niet eens voor mezelf, maar voor de jongens. Voor later, als ze groter zijn. Bovendien, zo dek ik me aan alle kanten in, heb ik een richt en schiettoestel, dus geen scherpstelgedoe of belichtingstoestanden. Want die heb je ook, dat soort ouders. Daar sta je uren naast. Die maken meerdere foto’s van hetzelfde onderwerp maar dan in verschillende standen. Vreselijk. Dan zie ik hun kids al kijken, met een gezicht tussen ergernis en zichzelf verbijten. Kijk, die van mij hebben het amper in de gaten. Vervolgens schuffel ik de hele boel in een Hema fotoboek en klaar is Kees. En vijftig procent korting voor een tweede boek, wat mooi uitkomt, want dan hebben ze er alle twee één. Fotograferen zat bij ons niet echt in de familie. Ik heb nauwelijks kinderfoto’s, bijna geen, en ik kan me niet heugen dat mijn vader een camera had. Dat was vroeger ook een heel gedoe. Met rolletjes en ontwikkelen en afdrukken. Dan waren de negatieven weer onderbelicht of overbelicht, gekkenhuis. Dus moest je extra veel foto’s maken, zodat de vakantie je achteraf gezien nog klauwenvol geld kostte. Nee, mijn pa speelde op zeker en kocht ansichtkaarten. Ook voor mij. Albums vol heb ik. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik als kind geen ergernis kende: elke kaart moest namelijk smetvrij wezen en er mocht geen hoekje van geknakt zijn. Uren stonden we in de souvenirwinkel, bij het kaartenrek. Mijn pa kritisch kijkend, en ik me dus verbijtend.