Gedicht

donderdag 26 april 2012

Moeilijk, moeilijk. Wat vind jij? Geef jij je mening nou eens! Eerlijk gezegd vind ik 4 mei belangrijker dan 5 mei. Immers, zonder 4 mei was het nooit tot 5 mei gekomen. En Bevrijdingsdag zou je eigenlijk elke dag moeten vieren. Maar Dodenherdenking is anders. En maar twee minuten. Dan staan we stil bij hen die vielen in de Tweede Wereldoorlog. Opdat wij in vrijheid kunnen leven. Dat lijkt simpel, maar het is niet zo zwart/wit. Want aan welke kant stond je? En wat deed je? Auke de Leeuw schreef daar een gedicht over, moet je eens lezen: “Mijn naam is Auke Siebe Dirk. Ik ben vernoemd naar mijn oudoom Dirk Siebe. Een jongen die een verkeerde keuze heeft gemaakt. Koos voor een verkeerd leger. Met verkeerde idealen. Vluchtte voor de armoede. Hoopte op een beter leven. Geen weg meer terug. Als een keuze is gemaakt. Alleen een weg vooruit. Die hij niet ontlopen kan. Vechtend tegen Russen. Angst om zelf dood te gaan. Denkend aan thuis. Waar Dirk z’n toekomst nog beginnen moet. Zijn moeder is verscheurd door de oorlog. Mama van elf kinderen, waarvan vier in het verzet zitten. En een vechtend aan het oostfront. Alle elf had ze even lief. Dirk Siebe kwam nooit meer thuis. Mijn naam is Auke Siebe Dirk.
Ik ben vernoemd naar Dirk Siebe. Omdat ook Dirk Siebe niet vergeten mag worden.” Wow! Daar staat wel wat. Auke mag dat voorlezen. Tijdens de jaarlijkse herdenking op de Dam. Kan dat? De oorlog ligt zo ver achter ons. Mag je ook Nederlanders herdenken die met de Duitsers meevochten en aan die kant sneuvelden? Is het niet goed als ook de Duitse ambassadeur de plechtigheid mag bijwonen? Wat denk jij? Of is het onze herdenking? Moeilijk. Niet ver van de Dam, een paar straten verder, werden in de oorlog mensen weggevoerd die nooit meer zouden terugkeren. Ze kwamen niet om, ze werden vermoord. Systematisch uit het systeem verwijderd. Zij konden niet eens keuzes maken, ze kregen een ster opgeplakt. Mensen die hen hielpen, mensen die daar naast woonden, ze werden weggevoerd en vermoord. Mag Auke ons dan oproepen ook te denken aan zijn “foute oom”? Een oom die ongetwijfeld geloofde in zijn idealen, dacht dat hij het beste deed? Of moeten we blijven hameren op die scheidslijn tussen goed en kwaad, dader en slachtoffer? Wat denk jij?