Geheimtaal

woensdag 30 mei 2012

Onlangs nog een blog gemaakt over Esperanto, weet je het nog?, lees ik nu net op de veel en ook door mij zeer geprezen Onze Taalkalender een aardig stukje over de Aboriginals en hun verschillende talen dat ik jullie zeker niet wil onthouden. Ging Esperanto nog over het verlangen één en dezelfde taal te spreken over heel de wereld; in Arnhem Land (ook al zo leuk), een dunbevolkte streek in het noorden van Australië, spreken de Aboriginals onderling totaal verschillende talen, er zijn er vele. Mensen die dertig kilometer verderop wonen kun jij al niet meer verstaan. Onhandig? De Aboriginals vinden van niet. En weet je waarom? Taal is voor hen, zo geeft Onze Taalkalender als antwoord, als een paspoort. Iedere clan heeft zijn eigen stukje land en bij dat stukje land hoort een eigen taal. Zo weet je meteen of die ander uit jouw of een andere groep komt. Dus: uitkijken geblazen als je elkaar niet blijkt te verstaan! In Nieuw-Guinea kom je dat verschijnsel ook tegen (dialecten zijn soms zo aangepast, dat een groep even verderop je al niet meer begrijpt). En bij ons in de straat vroeger. Hadden jullie dat ook? Dat je rare woorden verzon die alleen je vrienden begrepen? Of een geheimschrift waar niemand een touw aan kon vastknopen, tenzij je James Bond heette. Als kind vond ik dat superspannend. Dat alleen ik en die ander konden begrijpen wat er stond. Soms probeerde ik dat ook met spieken, maar die vlieger ging meestal niet op. Want hoewel hij of zij dat niet kon lezen, begreep een beetje docent(e) wel dat een volgeschreven hand waarschijnlijk iets met het proefwerk te maken had. Simpel was het geheimschrift als je dat via een spiegel kon teruglezen, leuker werd het al als je woorden en letters moest gaan tellen, en die moest vergelijken met je speciaal eigengemaakt alfabet. Neglov ejteeb nee gon teh ej nuk?