Gele Taxi

zondag 3 juni 2012

Ik zat met mijn mond vol tanden, gisteravond op een Amsterdams terras. We hadden onze halfjaarlijkse bijeenkomst van de Vereniging van Letterkundigen, de werkgroep Jeugdboekenschrijvers, altijd berengezellig, en ver na de vergadering, na het eten, begon iemand over haar favoriete kinderboek. Al snel vlogen vergane titels me om de oren. Ik kende ze allemaal, en mijn hersens sprongen van het ene verhaal na het andere. O ja, die had je ook nog; o, wat was dat een prachtig boek; nou ja zeg, die heb ik ook nog gelezen. Mijn hersens vonden de ruimten niet om zelf hun (mijn) kinderboek te herinneren. Het boek waar ik als kind idolaat van was. Toen het gesprek stilviel, ik eigenlijk degene was die een titel moest noemen, zat ik met mijn mond vol tanden. Sorry hoor, maar ik wist het niet meer. Dus vanochtend vroeg ben ik mijn boekenkasten ingedoken. Ik moest toch iets hebben, wat zullen we nou krijgen?! Achter een rij boeken vond ik “Kruistocht in Spijkerbroek” (was van later) en “Emiel en zijn detectives” (ook). Toen kwam ik bij de stapel “Commissaris Achterberg” en “Inspecteur Arglist” van Wim van Helden, wat een heerlijke boeken, maar niet die van heel vroeger. “Pinkeltje”, “Wiplala”, “Wipneus en Pim”… Het kwam in de buurt, maar gekmakend? Teleurgesteld gaf ik de moed bijna op, tot ik een gouden titelloze rug zag. Ik zag de kaft, een taxi die een vrachtauto inhaalt, en moest direct plassen! “De Gele Taxi”! Wij hadden thuis geen auto, wij gingen met de trein, en we waren veelal te laat, we moesten ons altijd haasten. Ook Tom en zijn moeder moeten de trein halen, en ook zij zijn veel te laat. Maar Willem hoort ze aan komen rennen. ‘Stap, stap, stap, stappe, stappe, stapp!’ Willem de taxichauffeur! Hij zal ze wel even snel naar het station brengen. Maar onderweg is het één grote file. Toen al!! Hoewel ik het verhaal uitentreuren kende, mijn moeder het ik weet niet hoe vaak voorlas, ik het later zelf spelde, raakte ik gaandeweg op van de zenuwen of Tom en zijn moeder wel op tijd zouden zijn! Altijd moest ik van spanning plassen. De oudste kwam net binnen met zijn wiskunde. ‘Hé pap, die las jij ons vroeger altijd voor! Over dat jongetje en zijn moeder die maar net de trein halen!’ Hoe kon ik het vergeten!