Gevaar

maandag 26 november 2012

Hahaha, ik kwam niet meer bij. Las in de krant van het weekend dat de jeugd van tegenwoordig vaker gewond raakt. Wat een onzin! Ik heb hier een litteken van vroeger, naast mijn oog, en hier, bij mijn lip. Die bij mijn lip kon ik weinig aan doen, ik stapte als jochie de voordeur uit de stoep op toen ik werd aangereden door een meisje op de fiets. Het moest gehecht worden, wat de huisarts deed, zonder verdoving! Die van naast mijn oog kwam omdat ik struikelde en tegen de klep van een vrachtwagen viel. We waren er constant op en af gesprongen, hadden geholpen kisten met appels en sla de groentewinkel naar binnen te sjouwen, tot ik neerging. Mijn moeder plakte er een zwaluwstaartje op, al stond het bloed in mijn ogen. Miste je de laatste tree van de trap, hup, kussentje onder je dubbel geklapte enkel. Viel je van je fiets, kreeg je een grote mond thuis. En altijd gaten in mijn broek. ‘Kind, doe toch niet zo wild!’ riep mijn moeder dan. Of: ‘Je kent je eigen krachten niet!’ In die jaren vrat ik pleisters, en wie niet van mijn vriendjes?! Tegenwoordig is dat wel anders. Betutteling, hè. Die eeuwige bemoeienis van iedereen op iedereen. VeiligheidNL noemt de jeugd ‘een groot gevaar voor zichzelf’. Eerste hulpposten worden plat gehinkeld. ‘Omdat jongeren op zoek zijn naar spanning, zoeken ze de grenzen op. Ze weten dat ze gevaarlijk bezig zijn, maar ze denken dat ze zelf onkwetsbaar zijn. Bovendien zetten ze anderen onder druk hetzelfde te doen.’ Tja. Dat was in mijn tijd niet anders. Wij klommen ook overal op en sprongen van de raarste plekken, en wie niet meedeed was een ‘mietje’. Nu, in mijn buurt waren er geen ‘mietjes’. Was je na een avontuur niet bont en blauw gevallen, dan liep je nog de kans bont en blauw geslagen te worden. Zo ging dat toen. Straatschoffies waren we. Maar leuke straatschoffies. Ook de drank van tegenwoordig blijkt een alarmerende spelbreker te zijn. Lees zelfs dat meisjes aan het eind van de avond zo dronken kunnen zijn, dat de barkeeper hen slofjes meegeeft, omdat ze anders – link! – van hun hoge hakken zouden vallen.