Glimlach

maandag 22 oktober 2012

Met de kids het afgelopen weekend gekeken naar “The Shining”. Ken je niet? Een gemis! Zo heb ik Stephen King leren kennen. Ken je ook niet? Hallo zeg! Dat is een bekende Amerikaanse schrijver, nee, de bekendste schrijver van horrorverhalen. Ik geef toe, zijn naam viel voor mij eerder in de bioscoop dat in de boekenwinkel. Met The Shining dus. De enige film die mij heuse buikpijn bezorgde. Van de spanning. En mij niet alleen. Hordes mensen overkwam exact hetzelfde. Ik praat over twintig, wat zeg ik, dertig jaar geleden, hè! Buikpijn. Iedereen. En het verhaal is simpel: over een schrijver die winterconciërge wordt in een dan verlaten hotel hoog in de besneeuwde bergen. Om zodoende mooi aan zijn nieuwe boek te kunnen werken. Zijn vrouw gaat mee, en zijn jonge zoontje. Die driewielt de hele dag door de verlaten gangen van het hotel. En o ja: de vorige winterconciërge is gek geworden van eenzaamheid, en heeft zijn vrouw en dochtertjes vermoord. Dat is het. Stanley Kubrick maakte er een razend spannende film van. Niet eens eng, volgens de jongste, maar creepy. Jack Nicholson speelt de hoofdrol en zijn duivelse glimlach is wereldberoemd geworden. Nee, buikpijn kregen de kids niet, maar het licht op de gang moest die nacht wel aanblijven. De oudste dacht nog dat het jochie alles gedroomd had, en weer wakker zou worden: einde film. Nou, mooi niet. Stephen King is in staat om de lezer rustig bij de hand te nemen, je zijn verhaal binnen te loodsen, en je dan vervolgens bij je nekvel te grijpen, je keel dicht te drukken. Vraag je lerares of leraar Engels of je een boek van Stephen King mag lezen, en huiver zelf. “Cujo” is fameus, over een hond met hondsdolheid, net als “Het”, over rare clowns. Of, mijn favoriete korte verhaal: “Het Lijk”. Allemaal verfilmd ook. Allemaal akelig spannend. Maar niet zo eng, sorry, creepy als The Shining. Alleen kon ik het eind niet meer thuisbrengen. Hè, hoe zat het ook alweer? Wie was nou verantwoordelijk voor wat? Het boek kende een open eind, in eerste instantie. Maar ook de film zet je met terugwerkende kracht aan het denken. Spooky…