Goede Vrijdag

vrijdag 6 april 2012

Rare naam. Heb ik me er altijd al over verwonderd. “Goede Vrijdag”. Iemand wordt gekruisigd en sterft een vreselijke dood. Wat is daar nou zo goed aan? Nee, erger: een onschuldig iemand wordt aan een groot kruis vastgespijkerd en sterft een gruwelijke dood. Wat nou, Goede Vrijdag? Begrijp er niets van. Ik weet wel, het heeft helemaal niets van doen met die poppenkast die je gister op de televisie zag, tenminste als je gekeken hebt: die knalfuif van de EO. Danny de Munk (Jezus) die als een superster vanaf de top van de Erasmusbrug zijn kudde toezong, verraadde door Charly Luske (Judas), en eigenlijk ook door Frans Bauer (Petrus) (‘Ieder uur van de dag, denk ik steeds aan jouw lach, alleen jij maakt me blij…’) Waar slaat dat op? Het eigenlijke verhaal gaat over een man die wilde dat mensen een beetje aardig tegen elkaar zouden doen (toen al), die tegen zijn zin in wonderen deed in de hoop dat mensen hem wilde geloven of nog belangrijker: in God wilde geloven, maar die wonderen ook deed op de sabbat, voor de Joden een heilige dag, en vanwege dat werken op die zaterdag (godslastering) ter dood werd veroordeeld. Meer is het niet. Hoewel: toen ze zondags gingen kijken in zijn graf, was dat leeg. En niet veel later liet hij zich aan zijn vrienden zien. Dit alles met één doel: geloof in elkaar, heb elkaar lief. Niks meer. Maar vanwaar dan dat “goede”? De katholieke traditie wil dat Jezus is gestorven als een offer en daarmee alle zonden van de wereld uitwist. Klinkt best heftig. Anderen zijn er van overtuigd dat “Goede Vrijdag” eigenlijk een verbastering is van “Gods vrijdag”. Leuk bedacht, niet waar. Overeind blijf het verhaal van een bijzondere man die opriep te geven om je medemens, waar ook ter wereld. Een oproep die nog steeds akelig actueel is. Het verhaal gaat dat hij om drie uur stierf aan het kruis. In plaats van al die ophef en al die grote woorden zou een minuut stilte toepasselijker zijn. Of nog beter: wees goed voor een ander, en niet alleen vandaag.