Gouden Koets

donderdag 20 september 2012

En de Gouden Koets niet te vergeten. Ik bedoel, ja, schrijf je over de Troonrede, zie blog gister, dan moet je natuurlijk ook over de “Gouden Koets” schrijven. Weer hele hordes oranjefans zaten voor dag en dauw al langs de route om te zwaaien. Mijn pa werkte vroeger op het Binnenhof voor Binnenlandse Zaken, en als kind mocht ik dan mee met mijn moeder om te gaan kijken. Ik kan me nog herinneren dat ik ergens voor een raam stond en de Gouden Koets voorbij zag trekken. Met al die paarden en die (in mijn ogen toen) ridders. Koningin Juliana erin; dat was een leuke mevrouw. Hoewel ik de koets overigens gaver vond. Wat een ding! Een berline op acht veren, ik lees het ook net op Wikipedia. Een geschenk van de Amsterdamse bevolking aan koningin Wilhelmina, toen ze koningin werd, al wilde ze het protserige ding helemaal niet hebben! Pas de dag na de inhuldiging heeft ze het geaccepteerd. Het is ook meer iets voor een zonnekoning, met van die zonnewielen en een grote kroon bovenop. Om de koets een Nederlands tintje te geven, staan er wapens op van de provinciën. En slaven. Tja, daar was vorig jaar nog gedoe over. Maar ons land had niet alleen provincies, maar ook koloniën, en die hoorden er toen ook bij. Sorry hoor, dat heet geschiedenis; laten we er maar naar blijven kijken. Wat moet je anders: er een ander plaatje overheen verven? Er waren Kamerleden die dat wilden, ja. Het moet ook niet gekker worden. De Gouden Koets kent een bewogen geschiedenis en staat bol van de verhalen. De leukste vond ik altijd dat schoonmakers de avond voor Prinsjesdag tijdens het oppoetsen van de koets er stiekem winden in gingen zitten laten! Daarom staat tijdens de rijtoer het raam een stukje open, zelfs met slecht weer! Moet je maar eens kijken. Maar het meest erge vind ik nog dat de Gouden Koets helemaal niet van goud is, maar van hout. Met her en der een dun laagje bladgoud. Typisch Nederlands: het moet altijd op een koopje.