Grimm

dinsdag 10 januari 2012

Kennen jullie Hans en Grietje? Vast wel. Sneeuwwitje? Ook natuurlijk. Roodkapje? Vast en zeker. De gebroeders Grimm? Mwooaahhh. Nooit van gehoord, zeg je? Dan zal ik jullie dat eens haarfijn uitleggen. Het waren twee Duitse broers, Jacob en Wilhelm, en ze waren verzot op taal. En op verhalen, sprookjes om precies te zijn, en daar gaat het nu om. Dit jaar tweehonderd jaar geleden verschenen hun eerste sprookjes in boekvorm. Nu is het zo dat de meeste schrijvers hun verhalen zelf verzinnen, zoals Annie M.G. Schmidt bijvoorbeeld, maar zo niet deze twee broers. Het verhaal gaat dat ze door het hele land trokken om spannende verhalen te horen en aldus te verzamelen. Dat is niet waar, ze lieten het inzamelen aan huisvrouwen over; stuur ze maar op! En dat deden die. Zo ontvingen de broers stapels sprookjes, en die gingen bijna allemaal over goed en fout. Over een lief meisje en een boze wolf. Of over een knappe prinses en een gemene heks. Kun je nog herinneren dat je moeder of vader die aan de rand van je bed voorlas? En wie won er dan? Altijd was er wel een dappere jager of een knappe prins die met een geweerschot dan wel zoen het kwade verjoeg, opdat het goede kon zegen vieren. In de tijd van de gebroeders waren de verhalen supereng en keihard, maar om de tere kinderzieltjes van heden te sparen, werden de sprookjes in de loop der jaren flink bijgeschaafd. Geen boze moeder meer, maar een boze stiefmoeder; die stond toch iets verder van je af. De sprookjes bleven gelukkig. Wie ze niet voorgelezen kreeg of ze zelf las, kon naar De Elfteling of de bioscoop. Kortom, wie is er niet groot mee geworden? Dat allemaal dankzij twee broers die van taal en van verzamelen hielden.