Groen

dinsdag 20 maart 2012

Kan er niets aan doen, maar het moet me even van het hart: lente! Wat is het snel gegaan. Net voor de vorstperiode begin februari zag ik her en der, opeens als sneeuwklokjes voor de zon, sneeuwklokjes de grond uit schieten. Heerlijk, het begin was er! Maar voor die goed en wel hun witte kelkjes konden tonen, hallo, daar zijn we, sloeg vadertje winter dus toe, werd het alsnog berenkoud! Weg alle sneeuwklokjes. Dood aan alle knoppen. Het leek wel of de winter opeens niet meer van wijken wist. Bollen kwamen nog wel uit, krokussen en narcissen, maar het ging niet meer van harte, dat zag je gewoon. En de takken van de bomen en de struiken zagen er uit alsof het nooit meer lente ging worden. Buiten bleef het koud en grijs. Gisterochtend stond ik nog te krabben, echt! Tot vanochtend. Opeens. Verhip, een treurwilg die niet bruin meer staat te wezen, maar lichtgroen. Heel zacht, heel fijn. Verhip, een heleboel kleine blaadjes opeens in de struiken. Groen. Alsof ze er vanochtend nog niet waren. Alsof ze vandaag de zon hebben afgewacht, de warmte ervan (bijna veertien graden), en gedacht hebben: kom op, we gaan! Nederland ziet er sinds vanochtend opeens heel anders uit, heel zachtgroen, flinterdun. Heb je het al gezien? Kijken hoor! Heel anders dan zomers bijvoorbeeld, heel anders dan in de herfst. Ik moet altijd denken aan de oude meneer Frits Philips, inderdaad, van Philips. Die overweldigd door de ontluikende natuur op een dag als deze zijn drukke kantoor kon binnenstappen en tegen zijn secretaressen en secretarissen zei: ‘Laat je pen vallen, stop met typen, de natuur is zo mooi vandaag, dat mogen we niet missen. Kom op, naar buiten, allemaal.’ En op zijn commando liet iedereen vervolgens het werk het werk. Een bijzondere man met een bijzondere kijk. Ook tegen jullie zeg ik: hou de natuur in de gaten. Wat dood leek, leeft. Verhip. Lente!