Groenten

dinsdag 5 juni 2012

Doen jullie dat nou ook elke avond, zeiken over het eten? Al tijdens het koken, wat zeg ik, tijdens het snijden van de groenten, commentaar geven op wat je ouders voor jullie te eten maken? Getver, eten we dat weer?! Nee hoor, dat smerigs lus ik niet! Iedere avond opnieuw hetzelfde liedje. En iedere keer word ik daar behoorlijk pissig over. Jullie hebben het niet eens geproefd, blaf ik dan tegen die twee van mij, maar ja, ze willen niet dood, luidt steevast het antwoord. En het is niet van vandaag of gister, al sinds hun geboorte; altijd kritiek! Ik vraag me af: hoe oud moet je zijn om commentaarloos te eten? Of zijn jullie voorbeeldige alleseters? Ik geef toe, ik lustte vroeger ook niet alles. Spruitjes! Bluh! Ooit tijdens een Kinderboekenweek een spruitjesburger gegeten, en ik boer er nog steeds van na. Mijn moeder deed er een schepje suiker op om het leed te verzachten, maar eenmaal zelfstandig kwamen bij mij die krengen er niet meer in. De rest? Ik eet wel. Maar mijn zonen… De oudste schrokt eerst zijn vlees naar binnen, prikt dan aardappelen of pasta aan zijn vork, en laat de rest liggen met het commentaar dat we afstammen van de apen en die aten ook geen broccoli, laat staan met een sausje. De jongste schuift alleen maar. Van de ene kant van zijn bord naar de andere. En hij kijkt er zo vreselijk vies bij, dat ook mijn trek als sneeuw voor de zon verdwijnt. Iedere avond, hè! Op straffe van geen snoep, geen televisie, geen playstation wil hij nog wel eens een lepel of twee, drie naar binnenwerken, maar ik moet oppassen want als ik echt doorzet, gaat meneer over zijn nek. ’s Nachts natuurlijk. Wat zeg je? Nou wordt die helemaal mooi! Dat zeggen zij ook altijd! Dat het aan mijn kookkunst ligt, maar als hun moeder kookt eten ze net zo beroerd. De jongste zegt dat hij gisteren al gegeten heeft, en de oudste haalt een envelop als ik er op wijs dat de kindertjes in Afrika een moord zouden doen voor zo’n lekkere maaltijd…