Halfvijf

dinsdag 27 maart 2012

Het ziet er niet uit, en het loopt voor geen meter natuurlijk. Hoewel, het ziet er wel uit, namelijk: grappig. Je broek op halfzeven, dat kende ik al. Jaren. Zelf loop ik ook altijd op te halen, bij gebrek aan buik. Maar je broek zowat op je enkels, je ziet het de laatste tijd steeds vaker. Het kan dus nog gekker, extremer. Laatst nog; komt door het zonnetje zeker. Een jongen die zijn broek onder zijn billen en ballen droeg, vastgesnoerd met een riem. Zijn zwarte onderbroek was in zijn geheel zichtbaar, daarboven begon zijn shirt. En hij liep. Nou ja, hij maakte meer sprongetjes, maar hij kwam sneller vooruit dan zijn maat die zijn broek nog ouderwets op halfzeven had hangen, maar die toch echt met een hand heftig moest hijsen voor zijn sprintje naar de gereedstaande metro. “Halfzeven”. Het heeft te maken met de klok van vroeger, las ik net op de taalkalender. Toen had je maar één wijzer, voor de uren, en als die verschoof van zes naar zeven, stond die net niet meer recht. Maar een beetje scheef. Vandaar die uitdrukking voor alles wat recht zou moeten zijn, maar het niet is. “Strak” is een ander woord. Dat waren onze spijkerbroek vroeger. Superstrak, dat je gulp amper dicht kon. Hoe vaak ik niet met een kapotte rits liep. Maar ja, dat was toen de mode. Je kon geen spijkerbroekenzaak binnenstappen of mensen lagen op de vloer languit hun broeken, Levi’s en Lois, te passen. Die waren zo strak, dat je op de grond moest liggen om er überhaupt in te kunnen. Dicht knopen kwam later wel. Geloof me, je liep voor gek als je je hand in je broekzak kon stoppen. Dan zat je broek niet strak genoeg. Achteraf dacht ik wel eens: het zag er niet uit. Of te dunne benen, of te dikke benen. Geen kont of een dikke kont. Zo’n broek liet niets aan de verbeelding over. Gelukkig is het vandaag de dag niet anders. Kijk uit dat die niet helemaal afzakt.