Hebben

zaterdag 1 december 2012

Mijn moeder zei altijd: ‘Het verlangen is groter dan het bezit.’ Vaak wil je iets hebben, maar als je het eenmaal hebt, kijk je er niet meer naar om. Klopt dat? Ja en nee. Ik bedoel, mijn moeder had wel gelijk, maar het was ook een beetje pragmatisch, zo van: als hij niks wil hebben, hoef ik niets te kopen. Zo bleef de hand op de knip, en ik dacht wel drie keer na of ik het echt, maar dan ook écht, wilde. Speelgoed, hè: een auto of een trein. Soms kon ik er nachten niet van slapen. Of kon ik niet wachten tot ik jarig was, of Sinterklaas weer te paard over de daken ging. Een goed rapport kon ook wel eens helpen. En later werd het sparen. Legde ik al mijn zakgeld opzij, totdat mijn droom binnen mijn budget viel. Dat schoot nooit op. Maar mijn moeder had gelijk, want de hebberigheid nam af naarmate ik ouder werd. Hoe mooi of gewild ook, ik hoefde niet alles meer te hebben. (Vrienden van mij zullen nu zeggen dat ik lieg, maar dat terzijde.) Volgens mij is dat tegenwoordig compleet anders. Het heeft zelfs een naam: “consumeerderen”. We willen meer en meer. En wat de buren hebben, willen wij ook. Het gaat om het bezit tegenwoordig; laat dat verlangen maar zitten. Als ik naar jullie kijk, naar jullie kleren, jullie mobieltjes, jullie games en computers, jullie uitgaan en jullie zijn, denk ik: het valt wel mee met die crisis. Jullie hebben niets meer te verlangen, jullie hebben alles al. En waarom niet; het geld is er, en geld moet rollen. Dan vraag ik me af, hè: hebben jullie nog een spaarpot? Of zoiets als een spaarrekening? Of hebben jullie schulden? Lig jij niet wakker van iets wat je zo graag wilt hebben en er nog eeuwig op moet wachten, maar juist omdat je niet weet hoe je een en ander kunt afbetalen? Want ja, als je schuld groter is dan je bezit, dan heb je natuurlijk ook een probleem.