Hein

dinsdag 26 juni 2012

Niet tegen de schouder van mijn moeder, weggezakt op de bank voor de tv, maar bezweet onder een klam dekbed schrik ik uren later wakker. Want ik hoor iets… Voetstappen op de gang! Hordes voetstappen! Ze komen snel dichterbij, ze komen aanrennen, ze stoppen voor mijn kamer, recht voor mijn deur. Ik hoor schuifelen, ik hoor praten en schrapen, snel kom ik overeind in mijn bed. Maar is dit wel mijn bed? Is dit wel mijn kamer? Waar ben ik? Angstzweet breekt me uit, ik voel de warmte afkoelen op mijn lijf. Schichtig kijk ik om me heen. Niets te zien, alsof ik blind ben. Het is stikdonker. Ik hoor lachen, mijn adem stokt. En joelen… ‘Kom op, jongens, we gaan hem een nieuw kapsel geven.’ ‘Ja, zijn haar knippen!’ ‘Kale kop, kale kop, kale kop!’ Ik stik zowat, maar ik weet het al, help, ik weet het al… Ze hebben me opgeborgen in een weeshuis. Tussen rotjongens. Als hongerige wolven vallen ze me elke nacht aan. Omdat ik nieuw ben, hier. Omdat ik nog niemand ken. Laten ze me dan nooit met rust? Ze hebben me al van de trap geduwd, eergisteren, en mijn kleren verstopt, telkens weer, in mijn melk gespuugd, me onder de douche vastgegrepen… Maar ik laat me niet gek maken, ik zal ze krijgen. Vlug, de deur. Op slot moet die… Ik spring uit bed. Waar is de sleutel? Mijn handen glijden langs de deurkruk. Shit, waar is die sleutel? Of mijn leven er vanaf hangt, val ik met mijn volle gewicht tegen de slaapkamerdeur. Duwen, er zit niets anders op. Nou, vergeet het maar. Ze zijn met velen, dat hoor ik toch! Ze zullen me pakken. Nog even, even en dan dringen ze mijn kamer binnen…‘Kale kop, kale kop, kale kop!’ ‘Ophoepelen! Hein moet slapen.’ Ik schrik van mijn eigen stem. Die is hard. Ik schreeuw het uit: ‘Laat me met rust! Ga weg.’ Ik sta te trillen op mijn benen, maar er wordt niet meer tegen de deur gedrukt. De kracht neemt af. Er wordt alleen nog tegen de deur gesprongen. Het is Fred! Goeie, ouwe Fred. Blaffend, grommend, en piepend. Hij is het die nu tegen mijn slaapkamerdeur opspringt. De stemmen verstommen. De voetstappen sterven weg.