Huggies

donderdag 1 maart 2012

Als je moeder deze vakantie nog steeds aan je kop zeurt dat je niet de hele dag voor die gamecomputer moet hangen, grijp dan je kans en zegt haar dat ze ook niks organiseert. Een expeditie bijvoorbeeld. Naar de ijsberen! Moet je dan haar hoofd eens zien! Nou ja, ijsbeertjes… Ze zijn net buiten. In Ouwehands Dierenpark in Rhenen. Niet cool? Flikker op. IJsberen zijn ontzettend cool! En je hebt feitelijk nog één dag, dan is je vakantie weer over. Bovendien doe je je moeder er een groot plezier mee, want die twee dikkertjes zijn zo aandoenlijk! Onhandig huppelen ze achter hun berengrote en ijssterke moeder aan. Dat is gauw voorbij. IJsberen hebben niet alleen een machtig lijf, een imposante kop met kleine oortjes en dito oogjes; ze hebben ook waanzinnige poten. Voeten beter gezegd. Breed. Ze planten ze ver uit elkaar, zodat ze makkelijk op ijs balanceren. En ze zijn gevaarlijker dan leeuwen, tijgers, en poema’s bij elkaar. In mijn krantenleven ben ik ooit met de Nederlandse Noordpoolexpeditie mee geweest naar het hoge noorden, naar Arctisch Canada. Daar waar geen Eskimo’s meer leven, überhaupt niets, op ijsberen na. Ik ben een stukje mee gegaan, richting de noordpool. Zat te bibberen in een slee onder harige Kariboevellen, met een geweer op mijn schoot. Voor als je werd aangevallen door ijsberen. Na ontelbare uren in de witte wereld rond te hebben getrokken, donker werd het niet, zagen we opeens een ijsbeer. In het wild. Ik schrok me werkelijk dood, wilde meteen het geweer aanleggen. Een reactie waar ik me later niet zozeer voor schaamte als me wel over verwonderde. Niet de schoonheid van maar de angst voor het wilde beest bleek mijn eerste reactie. Hij gunde ons geen blik waardig, niet omdat hij geen honger had, maar omdat wij uit zijn wind stonden; hij rook ons niet. Of wilde ons niet zien; kan ook. Expedities volop, daar op de noordpool. Het is en blijft een prachtbeer. De twee jongen hebben nog een naam, omdat ze het geslacht nog niet weten. Maar ik zou zeggen, doe een gooi. Wat te denken van: Chell en Cole. Of eh… Ezio en Sackboy, Link en Nathan… Geloof me, alles beter dan… Huggies. Welke mafkees noemt in hemelsnaam een ijsbeer (de moeder namelijk): Huggies?! Eikel!