Huiswerk

donderdag 8 maart 2012

Ze zeggen wel eens dat je nare gebeurtenissen van vroeger kunt verdringen, dat je er dan nooit meer aan terugdenkt. Sterker, dat je het zelfs niet meer weet. Dat heb ik met huiswerk. Dan zie ik de jongste (heel hard) en de oudste (minder hard) blokken na schooltijd, en iedere keer opnieuw stel ik mezelf dan de vraag hoe dat bij mij zat. Ja, ook ik kreeg huiswerk op. Ooit, eens. Alleen, ik weet er niets meer van. Van mijn broers wel; dat kan ik me nog goed herinneren. Mijn ene broer zat, opmerkelijk genoeg, in de keuken te studeren, na het avondeten, en dan mocht niemand hem storen. Hij keek altijd heel boos. Mijn andere broer zat gewoon op zijn kamer te leren, met de radio loeihard aan. Maar ik? Ik kan me mijn schooltas nog voor de geest halen: een leren geval met twee voorvakken en een riem. Die was constant dikvol. En later mijn pukkel, van de legerdump, weliswaar zonder “bandebomteken”. Daar zat bijna niets in. Een paar schriften of zo. Maar waar ik leerde? En hoe? Op mijn kamer? Meteen na school? Urenlang? Of heel kort? Heel erg geconcentreerd, of juist niet: slordig? Als ik die twee jongens aan hun huiswerk zie, de een aan de eettafel, de ander languit op de bank, graaf ik steevast diep mijn geheugen in, maar ik vind niets. Ja, achter een bureau op een zolderkamer in Zeist, maar toen zat ik al op de School voor de Journalistiek (leuk). Ongekend denkwerk levert slechts twee beelden op: mijn schoolagenda die volgeschreven staat met hartjes van een meisje dat ik niet leuk vond, en mijn eindexamen. Toen heb ik zo hard geleerd, zo systematisch, zo neurotisch, zo alles of niets, dat ik me voornam na mijn examen al mijn schoolboeken ritueel te verbranden. Ik ben geslaagd, maar van een boekverbranding is het niet gekomen. Gelukkig maar. Die boeken kunnen er verder ook niets aan doen. Maar voor de rest? Gewoon, leren doordeweeks? Verdrongen. Dat kan niet anders.