Idee

zaterdag 15 september 2012

En dat bracht Alexander opeens op een slim idee, al vond hij het zelf. Opnieuw sprak hij die dag Maria vermanend toe: ‘Hou op met dat huilen de hele tijd, alsjeblieft, hou op met huilen. Daar kopen we niets voor, daar komen we niet verder mee. Weet je, als jij nou eens de wonden van onze Daan hier probeert te verzorgen. Weet ik veel, misschien is er wel ergens water. Maak je nuttig. Laten we een plan op gaan stellen…’ ‘We hebben eten nodig!’ zei Daniël meteen. ‘Heb je honger?’ vroeg Alexander. ‘Nee, dat niet, maar eten kan nooit kwaad. Heb jij honger, eh… hoe heet je ook alweer?’ ‘Maria… Maria! Ja, ik heb honger! En dorst. En ik wil me wassen…’ Alexander wees naar de uitgang van het vertrek, naar een gang die het duister inliep. ‘Laten we eens kijken wat hier verder te koop is. Misschien staat er wel ergens eten opgesteld. In dozen. Ik bedoel, deze bunker is gebouwd in de tijd van de Koude Oorlog. Toen men bang was voor een Derde Wereldoorlog. Dus als die bunker echt goed in gebruik is genomen, moet hier vast wel ergens water te vinden zijn, en eten. En misschien wel iets van communicatie. Een radiokamer of zo, weet ik veel.’ ‘Kom dan, laten we gaan kijken, laten we in hemelsnaam iets gaan doen,’ opperde Maria, terwijl ze de tranen van haar wangen veegde. ‘Ho, stop, wacht even, want ik ben nog niet klaar,’ onderbrak Alexander haar: ‘Voor dat we op onderzoek uitgaan, lijkt het me ook een goed idee om eerst de taken te verdelen.’ ‘Hoe bedoel je?’ vroeg Maria ongeduldig. Ze had blijkbaar niks opgestoken van zijn rondtrekkende beweging van daarnet, of zoals het in de leerboeken van de padvinderij staat: “Het verkennen van vijandige omgevingen.” Dat het niet alleen om “vijandige” omgevingen ging, had Alexander als welpje van acht wel begrepen. Die tactiek viel overal en altijd toe te passen, zelfs op school. Of hier. Eerst naar de bunker, nu dus in de bunker; van hetzelfde laken en pak. ‘Let op! Iemand blijft hier,’ sprak Alexander nauwkeurig, ‘iemand gaat op zoek naar water, en alleen maar water. Om Daniël zijn wonden te behandelen. En nummer drie kijkt voor de rest. Voedsel. Een radio. Misschien liggen er wel ergens medicijnen. Of staan er ergens bedden…’ Maria en Daniël luisterden aandachtig. En Alexander voelde zich heer en meester worden, een goed gevoel. Hij had de zaken in de hand. Sterker, hij had het gevoel alsof hij deze crisis ging overleven.