IJspet

donderdag 5 januari 2012

Ik heb een baantje voor de deur. Niet zo groot als op het Leidseplein, ook niet zo druk en gezellig, maar wel leuk. Een heuse ijsbaan hier op het plein. Hoewel… Gisteravond was het na hevige regenval één grote bak water geworden. Het klotste tegen de zijwanden aan. Maar na een nachtje keihard brommen van de vriesmachine was er vanochtend weer ouderwetse ijspret. Er werd meteen druk gekrabbeld en geschuifeld, en dat herken ik wel. In kom uit Den Haag, mooie stad achter de duinen, waar het nog nooit hard heeft gevroren. Schaatsen was dus niet aan mij besteed. Maar ja, toen naamgenoot Hein Vergeer wereldkampioen werd, moest ik er van mijn vrienden toch aan geloven. Talent zit in de familie, niet waar. Niet waar! Ik kan er niets van. Hein speelt wel een hoofdrol in mijn leven, maar dan als hoofdpersoon in een van mijn jeugdboeken (hij stopt zijn moeder in de vriezer, ook ijs). Wat overigens niet wegneemt dat ik jaloers kan worden op die schaatshelden: van die jongens op van die hockeyschaatsen, rode trainingsbroek, trui en das, die ijzingwekkend snelle bochten kunnen draaien. Van uit het niets kunnen opdoemen voor hun meisje. O ja, achteruit schaatsen kunnen ze ook. Rakelings scheren ze langs je heen. Driftig zwaaien met mijn armen wist ik dan de kant te bereiken. Buiten adem, geschrokken, met een rooie kop. Met enkels die alle kanten op wiebelden. Wat een ellende! Vroeger had je nog van die driehoeken (inderdaad, rollators zonder wielen) waaraan je je stevig vast kon houden, maar die zijn dit jaar vervangen door olijke zeehonden. Nou ja zeg! Zie jij mij daarachter staan! Door de driftige storm waren ze via de wapperende deuren het plein opgewaaid. Ontsnapt! Ik zag het niet helemaal goed, hoor, vanaf mijn balkon, maar volgens mij lachte er eentje naar me.