Interfief

dinsdag 24 april 2012

Terwijl ik deze blog schrijf, hoor ik ze praten, in de Tweede Kamer, vanuit Den Haag, via mijn televisie aan de muur. Te beginnen met de afgetreden premier Rutte, dan Blok, dan Samsom, Wilders, enzovoorts, en zo verder. Er wordt wat afgepraat. Tegen elkaar gaat het. Soms hard, soms mild, soms onredelijk, soms eens, vaker oneens. Terwijl ik dit zit te schrijven, luister ik met een heel oor en kijk ik met een half oog. De woordkeus is mooi, de mimiek soms mooier. Het is net toneel, waarbij meningen zo ver uit elkaar liggen, dat je je niet kunt voorstellen dat ons land ooit geregeerd wordt. Of werd, de laatste jaren. Het zijn vooral praters, geen aanpakkers. Humor bij tijd en wijle, maar ook frustraties. Hoe dan ook, mijn opa zou er van gesmuld hebben. De televisie was nog niet uitgevonden, had haar weg nog niet naar de gemiddelde huiskamer gevonden, of hij had haar al. Zwart-wit. Even wachten tot de beeldbuis op gloeide. Mond dicht! Hoewel timmerman en later aannemer was “politik” zijn lust en zijn leven. Beurskoersen via de radio; kamerdebatten via de tv. In de oude vergaderzaal met de groene bankjes en pluche gordijnen. De tijd van Hans Wiegel en Joop den Uyl. Van Marcus Bakker en Boer Koekoek. Zegt jullie allemaal niets natuurlijk, maar dan glunderde mijn opa, dikke sigaar tussen zijn lippen en glas jenever binnen handbereik. Ik keek dan mee naar al die mannen die de hele tijd ruzie met elkaar leken te maken. Tot diep in de nacht. Dan zat mijn opa nog te wachten op het “interfief” na afloop. Twee dingen, begon Den Uyl dan steevast aan zijn uitleg, en dan kwam opa niet meer bij van het lachen. En kijken moest ik, want “politik”, dat was belangrijk. Als ik jarig was kreeg ik van mijn opa een stuiver, voor in mijn spaarpot. Was hij premier van Nederland geworden, dan had we nu geen 18 miljard euro hoeven te bezuinigen.