Ja

dinsdag 14 augustus 2012

Uit de manier waarop hij sprak, hard en met grote gebaren, maakte ik op dat ze een knap meisje moest zijn. Hij wilde indruk op haar maken, dat kon niet missen. Zijn leeftijd was de vijftig al gepasseerd, dus pakte hij de gelegenheid zodra die zich voordeed. Nu dus. Zijn woorden waren ferm gekozen, zijn handen vlogen telkens door de lucht. In het heetst van het gesprek kruiste hij onder het tafeltje zijn enkels. Soms boog hij naar haar toe, alsof hij haar een geheim wilde vertellen, dan weer rechtte hij zijn rug, en maakte zich groot en imposant als een beer in het bos. Hoe hard hij ook sprak, de woorden rauw wegbeet, toch kon ik niet verstaan waar zijn verhaal over ging. Het terras was te ver weg, hun tafeltje ook maar gedeeltelijk zichtbaar. Uit de reactie van het meisje maakte ik op dat hij zich interessanter voordeed dan zijn gesprek was. Zij kwam niet verder dan ‘Ja’. ‘Jaja.’ En: ‘o ja?’ Haar stem klonk helder waardoor ik wist dat ze een jonge vrouw moest zijn. Oude vrouwen praatten niet zo. Ze zeggen niet telkens ‘ja’, en hun stem ligt ook een octaaf lager. Bovendien voeren zij meestal het woord, en zitten mannen van die leeftijd er dan verslagen naast. Hier niet. Hij sprak. Zij luisterde. Het meisje had donker haar en een fijn gezichtje, en haar hand had lange vingers die telkens dat gezicht weer opzochten. Ze keek hem trouw aan, maar als zijn bolle hoofd heen en weer ging op zoek naar een ober voor een volgend kop koffie, draaide zij verveeld haar gezicht van hem weg. Tenminste, dat zag ik nog net. In de ruit van het restaurant. Haar spiegelbeeld. Verder kwam ik niet. Hem zag ik, over aanwezig. Maar haar niet echt. Ze zat verscholen achter een pilaar. Ik weet niet of ze een broek droeg, of een rok. Of ze gympen aan had, of op hoge hakken ging. Ik zag alleen haar gezicht. En soms die hand met die vingers. Weerspiegeld door de ruit. En ik hoorde haar zo nu en dan. ‘Ja.’ ‘Ja, ja, ja.’ ‘Ja.’ ‘O ja?’