Jack

woensdag 11 april 2012

Jack Tramiel. Zeker nooit van gehoord, hè? Afgelopen weekend overleed hij, 83 jaar oud. Een oude baas. Maar wel een heel bijzondere oude baas. Ik neem aan dat je deze blog leest op je computer thuis. Nou, dat is dus dankzij Jack. Grote uitvindingen, hoe waanzinnig ook, stellen niets voor als de mensen thuis of op straat er niets mee aankunnen. Als er geen mensen bestaan die het lef hebben om grote uitvindingen juist ook bereikbaar te maken voor de gewone man of vrouw. Jack was zo iemand. ‘We need to build computers for the masses, not the classes.’ Hij zette de computer in de markt. Hij maakte die betaalbaar, en dan bedoel ik écht betaalbaar. Voor nog geen vijfhonderd euro kocht je een heuse PC, de Commedore 64, in die tijd je reinste sensatie! Jack (geboren als Jacek Trzmiel, in Polen) had Auschwitz overleefd en werkte in Amerika aan een nieuwe toekomst. Eerst met de reparatie van schijfmachines. Toen kreeg hij oog voor rekenmachines, al snel voor elektronische rekenmachines. Die werkten met chips. En met die chips bouwde hij zijn eerste computers. Hij niet als enige, maar wel met een groot verschil. Jack bouwde ze voor het thuisfront, hij zorgde ervoor dat elke huiskamer zijn eigen computer kon hebben. Ik heb hem nog steeds, die Commedore 64. Eerst nog met een losse cassetterecorder, voor het opslaan van data; later met een (zachte) floppydisk erbij. Met een geheugen van 64 KB. Nog minder dan het formaat van, zeg, één normale foto. Maar, nogmaals: je reinste sensatie! Software (lees: voornamelijk spelletjes) kwam van losse cartridges die je boven in de computer moest steken. Wat een weelde! Binnen het inmiddels zeer succesvolle bedrijf ontstond natuurlijk onenigheid over de te varen koers, en Jack stapte over naar de concurrent: Atari. Ik deed hetzelfde, en met mij duizenden anderen. De Atari 1040 ST. Wat een ding; ik heb er mijn eerste verhalen op geschreven. De diskettes heb ik nog in een bak staan, allemaal. Jack is dood nu. Ik neem mijn hoed voor hem af.