Jordi

zondag 26 augustus 2012

In het ziekenhuis hadden ze korzelig gereageerd op vaders vraag of hij met Jordi langs mocht komen. Hoezo? Was er sprake van een plotsklapse verslechtering van Jordi’s toestand, kon er niet gewacht worden tot de reguliere afspraak? De assistente van dokter Zie was weinig toeschietelijk geweest, dat vader niet durfde te vertellen over de afgelopen reis naar Lourdes en het vertrouwen dat het gezin had in God. Er was immers grote kans dat Jordi genezen zou zijn, al kon je dat natuurlijk pas met zekerheid zeggen als de dokter bereid was Jordi even onder handen te nemen. Een bloedproef, misschien een scan. Maar het gesprek met de assistente verliep zo troef dat vader het niet in zijn hoofd haalde Lourdes of geloof bij haar aan te kaarten. Moest het nou echt, bleef ze tegendraads, de agenda van de dokter stond de komende weken bomvol. Voor Jordi hoefde het allemaal niet. Zijn lijf voelde niet anders aan dat voor zijn vertrek naar het geneeskrachtige bedevaartsoord, ook gaven zijn hersenen geen andere, hoopvolle signalen af. Wat Jordi betreft waren zijn dagen geteld. Waarom hij echter toch de kant van zijn vader koos, was de halsstarrigheid van het ziekenhuis. Nu er niets meer aan hem verdiend kon worden, kon hij doodvallen. Nu er aan hem geen eer meer te halen viel, gaf dokter Mie niet meer thuis. Werd hij harteloos de eeuwige rijstvelden ingestuurd door de eerste de beste assistente. Met moeite kon zij zich nog herinneren dat het hele team op de afdeling ooit op zijn hart gedrukt had dat Jordi altijd mocht langskomen, maar ‘altijd’ is blijkbaar toch een rekbaar begrip. Nee, Jordi was uitbehandeld en als zodanig niet langer meer welkom. Vader had het te neergeslagen verteld aan tafel, moeder schepte met tranen in haar ogen het eten op. Zo zit de mensheid dus in elkaar, had hij er nog aan toegevoegd, zelfs de komst van Jezus tweeduizend jaar geleden had daarin geen verandering gebracht. Naastenliefde was alleen nog maar te koop en alleen als er een gaatje voor is in de agenda, sprak vader, en hij schudde zijn hoofd.