Kamperen

vrijdag 22 juni 2012

Hou jij van kamperen, eerlijk zeggen? Ik moest er opeens aan denken toen mijn ene zoon thuiskwam van een schooluitje met hooikoorts, de ander nu is gaan zwemmen met dit weer… Leuk hè, Nederland, vakantieland. De zomer van 2012 is begonnen, en het is weer wisselvalligheid troef. Al die alarmerende berichten over het warmer worden van het klimaat, ik zie het nog niet gebeuren (wat niet wegneemt dat we overigens wel een beetje respectvol met onze aarde mogen omgaan). Nederlandse zomers blijven pet. Dat was zo toen ik kind was en dat is nog steeds zo. Hebben we twee weken mooi weer, van de 52, dan praten we over de mooiste zomer ooit, en zijn verhalen over het opwarmen van de aarde niet van de lucht. Enniewee. Ik heb ooit twee keer gekampeerd: een keer een week, een keer een weekend. Jong was ik die eerste keer, en het woei, wat goed bleek voor het zeilen wat we deden, en het regende, wat het kamperen meteen al bij me temperde. Bah. Alles zeiknat. Water in je schoenen. Koud, niet te vergeten. Alles vies. Wat een ellende. Het leek zo leuk, ’s avonds bij een kampvuurtje met wat vrienden voor je tent, gitaartje erbij, maar wat ik me er nog van kan herinneren, is dat ik lag te rillen in mijn slaapzak. De keer daarop was ik ouder en wijzer: toen ik zeker wist dat het betreffende weekend warm en zonnig zou blijven, trok ik mijn campingschoenen aan. Leuke plek. Bij het water. ’s Avonds werd ik finaal lek geprikt door muggen. ’s Ochtends kon ik mijn ogen niet open krijgen: hooikoorts. Ik niesde de koeien het weiland uit. Rampzalig. Inpakken en wegwezen, het was eens en nooit weer. Maar ja, het hoort bij de opvoeding, hè. Met mijn kids een keertje gaan kamperen. Ik denk na over Tanzania, is dat wat? Of heb je dan weer last van loslopende olifanten?