Kapot!

zaterdag 26 mei 2012

Sorry hoor, maar ik heb even jullie raad nodig. Ik zou nou wel eens willen weten wat jullie hier van vinden. Je hebt boeken, en je hebt boeken. Ja, ik weet dat jullie over het algemeen geen bladzijden stuk lezen, maar zo nu en dan moet je voor school, voor Nederlands, Engels, of een andere buitenlandse taal toch de bieb in. Soms is de titel of schrijver al voor je uitgekozen, dank u wel docent, soms moet je zelf neuzen. En al snel stuit je dan tegen twee soorten boeken aan: die met een diepgaande inhoud, en die met een oppervlakkige inhoud. Een paar dagen geleden had ik het in deze kolommen over John Green, met zijn aangrijpende liefdesverhaal over kanker. Dat is dus “diepgaande inhoud”. Gister heb ik Vrank Post uitgelezen, met “Kapot!” Kennen jullie Vrank Post? Hij schrijft echte puberboeken, maar dan oppervlakkig. Als een soap. En daarmee bedoel ik dat je een paar hoofdpersonen verzint, die constant tegen elkaar laat praten, en heel veel sensationele gebeurtenissen daaromheen verzint. Zo gebeuren er in Kapot! niet één maar twee vreselijke ongelukken, komen er twee mensen in een rolstoel, pleegt een derde zelfmoord, een vierde een roofoverval, zit een vijfde in de gevangenis, en blaast een zesde bijna De Kuip van Feyenoord op. Dat vind ik nog al wat voor één boek. Daarnaast gaat het over een allochtoon meisje dat heel slim is en alles goed doet, en een stoere autochtone jongen uit een verknipt milieu. Heel zwart-wit. Alle ingrediënten worden in de leespan geschoven en roeren maar. Verzin vervolgens een pakkende titel, vraag me niet waar die op slaat, en je hebt een heel spannend verhaal. Het boek leest als een trein. De enige emotie echter die het bij mij oproept is die van irritatie dat de hoofdpersonen zo gemakkelijk over alle gebeurtenissen heenstappen. Iemand dood? Volgende bladzijde! Zo blijft er schot in de zaak. Maar ja, wie ben ik? Ik ben geen puber. Misschien vind jij het wel een superboek. Ben je fan. En daar ben ik dan benieuwd naar!