Kever II

zondag 9 september 2012

Tegenwoordig heb je er een aantal, maar vroeger had je eigenlijk maar twee auto’s die heel populair waren: de Lelijke Eend, en de Kever. De eerste was van Citroën, een heel gevaarlijk ding vond ik, met een enorme wiebelvering en hele dunne deurtjes, en de ander kwam van Volkswagen, één bonk staal, zeer degelijk, in de tijd van Hitler (!) door Porsche (!) gebouwd als wagen voor het volk. De Citroën had als voordeel dat het dak opgerold kon worden, de Kever dat je er ruim in zat. Omdat het dak schuin afliep zat je achterin weliswaar met je nek voorover gebogen, maar voorin kon je je hoed ophouden. Ik bedoel maar, kom daar tegenwoordig eens om. Ik koos voor degelijkheid, voor de Kever, maar niet in de laatste plaats omdat de Eend ook wel erg een hippie-auto was. Baardmans reed erin; niks voor mij. Een Kever dus. Ik zag twee advertenties in de krant die binnen mijn begroting/budget paste; een goedkope en een iets duurdere. Ik koos voor die laatste, want is goedkoop vaak geen duurkoop?! Maar uiteindelijk kwam ik erachter dat het om dezelfde auto ging… Had altijd in de garage gestaan, las ik in de advertentie. Jaja. En inderdaad, bij bezichtiging stond hij in de garage, maar een slimmerd had me uitgelegd dat een auto daar dan snel werd ingereden. Dat kon je voelen aan een hete motorkap! Ik voelde dus meteen bij binnenkomst, maar zie, de voorklep was koud. Het begin was goed, de advertentie niet gelogen. Hoewel. Pas later zou ik leren dat de motor van een Kever achterin ligt… Hoe dan ook, ik was verliefd op mijn lichtblauwe VW Kever 1200 en telde de guldens uit. Het was een heerlijke auto. Mijn moeder kon zorgeloos in slaap vallen als ik ’s nachts onze straat weer kwam inrijden; het ding maakte een geluid als een opstijgende Jumbo. Dat was ik, kon niet missen. Ook bleef de choke hangen, zodat ik bij menig stoplicht snel de achterklep opendeed om in de motor de choke uit te zetten (dat scheelde behoorlijk in de benzinekosten), en alles van elektriciteit was nog 6 volt, terwijl 12 volt allang de norm was. Maanden moeten zoeken naar een nieuwe claxon (van 6 volt dus). Maar ik zei het al: een heerlijke auto! Ik mis hem nog.