Kever

zaterdag 8 september 2012

Voor jullie geen nieuws natuurlijk, maar mijn oudste wordt bijna zeventien, en ja, dan mag je al achter het stuur. Met pa of ma naast je, dat dan weer wel, maar toch: zelf autorijden! Punt is: hij staat nog niet te springen. Ik toen wel. Ik weet nog dat ik er erg naar had uitgekeken en ik moest wachten tot mijn achttiende. Thuis hadden we geen auto, mijn ouders gingen liever met de trein, vonden ze veel gezonder en beter voor het milieu (toen al), maar op menig achterbank bij vriendjes in de auto had ik de smaak flink te pakken gekregen. En mijn ouders hadden me beloofd dat ik mijn rijlessen door hun betaald kreeg als ik op mijn beurt plechtig beloofde op mijn zestiende niet brommer te gaan rijden (in die tijd was een helm nog niet verplicht, en ongelukken legio!). Goede deal. Als je een trouwe lezer bent van deze blog dan heb je ooit al kunnen lezen dat ik mijn maidentrip (dus zelf op de pedalen) maakte ik Frankrijk, in een 504, maar hier in Nederland werd het, niet veel later, een Volvo-lesauto. Twee dingen vielen me op: als ik de snelweg opreed moest ik heel hard gaan rijden (geleerd), wat ik dus ook prompt deed als er files stonden. En ik mocht niet vloeken achter het stuur. Het eerste heb ik snel gecorrigeerd, over het tweede heb ik twintig jaar gedaan. Sorry! Nee, hoewel ik er vreselijk naar heb uitgekeken, ik kon bijna niet meer slapen, net voor mijn achttiende, ging ik met mijn rijbewijs op zak later, net als mijn ouders, liever met de trein. Maar mijn eerste baan, leerling-verslaggever bij De Posthoorn in Den Haag, heb ik wel mooi te danken aan mijn eerste auto: een VW-kever. In de advertentie stond dat een rijbewijs verplicht was, en die had ik: net één week. Ik werd meteen aangenomen. Terwijl ik nog amper achter het stuur durfde, niet omdat ik mezelf niet vertrouwde, kom zeg, maar mijn auto. Tweedehands. Tweeduizend gulden. Naar het sollicitatiegesprek ging ik met de tram. Straks stond ik langs de kant van de weg, wat dan? Met mijn rijbewijs in mijn binnenzak, dat dan weer wel. Ach, een Kever. Zo’n lieve auto. Morgen meer!