Kinderen

vrijdag 15 juni 2012

Kijken jullie wel eens naar de BBC? Nee? O, wel naar Comedy Central, hè. Terwijl er laatst zo waanzinnige documentaire was over de kinderen van Hitler. Niet zíjn kinderen, maar de kinderen van zijn naasten. Beter gezegd: de kleinkinderen. Zo was er iemand wiens opa de commandant van Auschwitz was; iemand wiens grootvader Himmler was; kleinkinderen van Goering ook; iemand wiens vader de hoogste Nazi van bezet Polen was. Foute ouders, foute grootouders, wat moet je ermee? Wat kun jij er aan doen? De documentaire loog er niet om. Alle grootouders, maar ook de ouders zelf bleven van mening dat ze het beste gedaan hadden. Maar ondertussen waren er miljoenen joden vergast, soms om de hoek van hun eigen tuin met zwembad. Hoe is het te leven met zoveel schuld? Zo hadden de kleinkinderen van Goering zich laten steriliseren om de familielijn voorgoed het zwijgen op te leggen. Anderen vroegen zich af of zij er alleen maar waren om de schuld alsnog op zich te nemen. Een kleinzoon ging naar het huis van zijn vader in Auschwitz, omdat hij de leugens van zijn familie zat was. Daar sprak hij, bij toeval, joodse kinderen toe. In gebrekkig Engels. De vragen waren hard. Wat hij daar deed? Of hij zich niet schuldig voelde? Of hij wel besefte dat door toedoen van zijn familie miljoenen waren vermoord? Tussen al die boze kinderen stond opeens een oude man op; hij had Auschwitz overleefd. Mag ik u een hand geven, zei de man tegen die Duitse kleinzoon, omdat ik het dapper vind dat u hier bent. Hij bleek scholen in Frankfurt te hebben bezocht om de Duitse leerlingen te vertellen dat zíj er niet geweest waren en dus geen schuld hadden. Dat vond ik weer dapper. Net als wat de zoon van de Nazi zei (hij had twee boeken geschreven, één over zijn foute vader, de ander over zijn vergoelijkte moeder) tijdens voordachten aan zijn (Duitse) publiek: ‘Ik vertrouw jullie niet. Nu zijn jullie lief en aardig, maar wat gebeurt er straks, als het opnieuw slecht gaat met de economie? Ga jullie dan weer een sterke leider volgen? Komt er dan alleen werk voor de échte Duitser? Wordt vreemd bloed dan weer weggezet? Ik heb er angst voor.’