Kinderwagen

zaterdag 6 oktober 2012

Vroeger was het simpel geregeld: vrouwen zorgden voor de kinderen, mannen werkten om eten te kunnen kopen. Dat patroon stamde nog uit de oertijd: mannen gingen jagen, vrouwen bleven thuis in hun hol. Ik hou niet van patronen. Toen mijn moeder ging trouwen, moest ze stoppen met trouwen; zo ging dat vroeger. Van de zotte natuurlijk. In de jaren zestig kwam de emancipatie en het feminisme, en het resultaat was dat tegenwoordig mannen én vrouwen kunnen werken, wat goed is voor onze economie en Rijks belastingen. Het is minder goed voor de kids, maar je kunt niet alles hebben. Persoonlijk zou ik liever zien dat er keuzes worden gemaakt, dat één van de ouders werkt en de ander voor de kinderen zorgt (in plaats van ze te stallen in de kinderopvang). Heb ik zelf ook gedaan; ik ben thuis gaan werken. Waarom vertel ik dit nou? Omdat er natuurlijk helemaal niets is veranderd: mannen werken nog altijd, vrouwen zorgen voor het kroost. Elke zaterdag weer te zien bij de uitgang van de parkeergarage van het winkelcentrum. De mannen moeten mee. Kijk maar, of ze lopen vijf meter vooruit, met daarachter de moeder vertrouwd met haar kids; alsof ze er niet bijhoren, mij niet gezien. Of, moeder de vrouw stapt als eerste de parkeergarage uit, en dan komt vader daarachter: onwennig met een kind aan zijn hand, ze kijken dan elk de andere kant op. Of een kinderwagen duwend, nog erger. Blik op afwezig, hopend dat niemand hem ziet. Ineens heeft hij zijn doordeweekse sportstuurtje moeten inwisselen voor dit rare handvat. Winkelen is al niet zijn hobby, laat staan deze rondtoer. Maar het kan nog erger: dan schuifelt er ook een rollator achter aan, pa of ma worden uitgelaten. En De Bijenkorf kleurt geel vandaag van de dolle, dwaze dagen. Vader gaat op stap. Hij mist zijn pijl en boog.