Kleine criminelen

woensdag 7 november 2012

Ik was er al bang voor, want zo gaat dat altijd. Kijk maar naar “De Vliegeraar” van Khaled Hosseini. Niet alleen een waanzinnig verhaal, maar ook prachtig geschreven. Literatuur met een grote L. Zo’n boek dat je met tegenzin gaat lezen, over de oorlog in Afghanistan, wie zit daar nu op te wachten, en dat je vervolgens in één adem uitleest. Het beste boek in vele jaren. En dat vindt jij niet alleen, maar iedereen. Het kostte me de nodige overtuigingskracht om zelf weer aan het schrijven te geraken (Ik bedoel, het beste boek was al geschreven). Toen kwam zijn nummer twee: “Duizend schitterende zonnen”. Het was nog niet uit, of ik had het al. Saai. Sorry hoor. Niet om doorheen te komen. En gekunsteld. Vreselijk. Jammer, maar helaas. Datzelfde gevoel heb ik nu ook met Christian Frascella’s tweede. Van de zomer schreef ik op deze plek nog over zijn eerste, “Ik ben de sterkste”: ‘Met prachtige zinnen die nog mooiere beelden weergeven. Werkelijk en genot om te lezen.’ Nu is er dus nummer twee. Wat blijkt: een prachtig gepolijst boek. “Zeven kleine criminelen”. Een toespeling op de zeven dwergen? Zo begint het al. Men neme zeven basisschoolleerlingen en die laat je een bank beroven. So far so good. Maar dan gaat het verder. Alle zeven jochies zijn perfect verschillend van elkaar. Vervolgens hebben ze een zieke vader, of een moeder die niet naar ze omkijkt, of strenge ouders, of een vervelende broer. Eentje moet, in het kader van de overval, verliefd raken op een dik meisje, en wordt dat dan natuurlijk ook echt. En dan wordt er nog een “Mexicaan” ten tonele gevoerd, een geheimzinnige en gevreesde supercrimineel van het ergste soort, en zo creëer je dus een spannend gebeuren. Exact volgens het boekje, volgens de spelregels van: Hoe schrijf ik een goed verhaal. Het eind zie je al vanaf pagina 20 aankomen, en dan heb je er nog 300 te gaan. Waarom toch? Elke verrassing in het debuut heeft plaatsgemaakt voor een gepolijst en natuurlijk overal geprezen boekwerkje. Hoe komt dat toch? Loopt een auteur na zijn winnende debuut naast zijn schoenen, of geniet hij zo van het behaalde resultaat dat hij geen tijd meer heeft om verder te schrijven? Doe een gooi, mail me!