Koert

dinsdag 4 september 2012

Als je fiets geen bel heeft, dan heeft je fiets geen bel. Het is allemaal zo eenvoudig. Dus dan moet je ook niet gaan zeuren dat je niet kunt bellen als er gevaar dreigt voor je fiets. Verspilde moeite. Leer dat nou eens! Verspilde moeite. VERSPILDE MOEITE. Zonde van je tijd. Tijd die hij nu zo hard nodig heeft. Nodig hebben. Tijd. Doorfietsen! En de regen valt met bakken uit de hemel. Koert schiet langs de hokken van de dierentuin. De leeuwen komen morgen wel. Ze moeten gewoon even wachten. Geduld hebben. Eigenlijk zijn de ijsberen het eerst aan de beurt. Maar ja, waar moet je met een stel ijsberen heen? Hoe leg je het ze uit? Je kunt ze moeilijk op de tram zetten, strippenkaarten mee. Uitstappen op het centraal station, daar de trein nemen naar het vliegveld. En dan via Canada terug naar de noordpool. Het is allemaal zo eenvoudig, maar Koert weet als geen ander dat het zo dus niet werkt. Mensen kunnen nadenken, rationaliseren en relativeren. IJsberen niet en daarmee legt Koert meteen de vinger op de zere plek. Dieren leven, maar mensen zijn aanwezig. Die zijn zich van hun handelingen bewust, althans, dat zouden ze behoren te zijn. Ze hebben er een basis voor in hun hersenen gekregen. Die concludeert en activeert, los van het instinct. Maar een stel gevangen ijsberen weet niet dat hij beter af is in de vrije natuur; ijsberen in de dierentuin weten niet eens waar de noordpool ligt. Flitst allemaal door zijn hoofd. Gedachten die niet te houden zijn en evenmin zijn z’n benen dat. Koert zet er een vaartje in. Eenmaal buiten de hekken, slipt hij over de trambaan precies richting het fietspad. Het verkeerslicht staat op groen, doorrijden, en zijn gympen trappen dat het een lieve lust is. Een buschauffeur moet bovenop de rem gaan staan. Zou Koert een horloge om hebben gehad, dan zou hij nu weten dat hij nog zeeën van tijd heeft, maar Koert en horloges zijn twee zaken die niet samen gaan. Wijzers die nooit stoppen maken hem bloednerveus. Hij moet nog zoveel doen, ZOVEEL DOEN. En zijn aanwezigheid hier is kort, dat heeft hij zich jaren geleden al voorgenomen. Liever een mooie jongen in het mortuarium, dan een oud lijk in het bejaardentehuis.