Kok

zaterdag 11 februari 2012

Hihotedilihotidelihohohotediliboerkboerkboerkboerk. Hoera! Ik heb hem: The Swedish Chef. Een halve doodstrijd moeten leveren. Je moet weten, ik woon in een plaats waar ze gek op koken zijn, dus elke keer trof ik bij AH een leeg schap aan. Kermits in overvloed, net als die twee, ouwe mopperkonten, maar geen kok te bekennen. Want die is hier favoriet. Met zijn kokmuts en zijn hakbijl. En zijn gooiende soeplepels. Onverstaanbaar vrolijk frutselt hij zijn maaltijden bij elkaar. Maakt hij kippen en schildpadden het leven zuur. Maar vanochtend wist ik hem te scoren. Eerlijk gezegd was ik vroeger, in mijn tijd, fan van Fozzie Bear. Hij was de komiek van het hele circus. Lachte zelf het hardst om zijn eigen moppen (mijn ding), waarbij zijn oren mee bewogen, en hij werd consequent afgezeken door die twee op dat balkon. Kermit de Kikker sprak de show bij elkaar. Bracht orde in de chaos. Hem kende ik nog van Bert en Ernie, van Sesamstraat, ja. Zo snel als ze kwamen, verdwenen ze destijds weer, zowel van de buis als uit mijn leven. Dus eerlijk gezegd was ik verbaasd dat er nieuwe film stond aan te komen; waarom trekken ze tegenwoordig zo vaak speelgoed van vroeger uit de kast? En nog meer dat je bij AH voor de Muppets kon sparen. Hè? Voetbalplaatjes, ja, maar lappenpoppen? En dan die film? Over Muppets die hun theater proberen te redden uit handen van een oliemagnaat. Tsjonge, jonge. Vanaf deze week te zien in alle bioscopen. Maar goed, voor ik het wist, was ikzelf ook weer verkocht. Geen Fozzie dit keer, maar die maffe kok werd mijn spaarobject. Ik ben geen vaste AH-klant en een sticker kreeg je pas bij vijftien euro boodschappen; zes van die krengen moest je hebben. Dat schoot niet op. Tot vandaag. The Swedish Chef. Ik weet ook niet waarom. Misschien omdat zijn optreden me het langst is bijgebleven. Altijd opgewekt. Hihotedilihodiliboerkboerkboerk.