Konijn

vrijdag 27 januari 2012

Nog nooit van mijn leven had ik zo’n groot konijn gezien. Zwart. Moet je kijken, die poten. Wow, als je daar een trap mee krijgt. Ze lijken wel op die van een kangoeroe! En dan die oren, heel puntig en hoog. Zo’n beest moet toch gek worden van alle geluiden om zich heen?! Wat een monster. Hij zat ter verkoop in een tuincentrum hier in de buurt. Je mocht wel naar hem kijken, stond er op een bordje, maar aanraken niet! Een overbodige waarschuwing; niemand durfde zijn hand in de bak steken. Het beest zat driftig te kauwen en zijn scherpe tanden knarsten gevaarlijk. ‘Kijk eens wat een grote haas,’ zei een mevrouw tegen haar man die een grote kamerplant vasthield. Hij wierp een blik vanachter de bladeren. ‘Welnee mens, dat is een konijn,’ antwoordde hij. ‘Konijn?’ smaalde de vrouw, ‘ik geloof dat jij al vroeg aan de fles gezeten hebt.’
Ze hadden geen van beiden gelijk, want ik wist wat het was en niet omdat ik dat zojuist op het bordje gelezen had. Vlaamse Reus! Die kende ik wel. Een vriendin van mij had er een, een kanjer! Toen ik die zag dacht ik ook niet meteen aan een konijn, maar aan een lapjeskat. En ook zij vroeg of ik gedronken had. ‘Hoezo? Hij is hartstikke groot!’ riep ik verontwaardigd uit. ‘Gek! Heeft een kat zulke oren? En zulke poten?’ pareerde zij. Het bleek een kwestie van goed kijken. En dan zie je ook dat ze net zo gevaarlijk zijn als een langharige cavia. Ze eten de hele tijd, geen wonder, of ze zitten lui te wezen, een beetje voor zich uit te suffen, of wat tegen de lucht te snuffelen. In hun vooruit gaan ze met tegenzin. En dat viel toch een beetje tegen. Net als hun gepiep, hoog en ongeduldig. Ze zouden toch op z’n minst een paar woordjes Vlaams moeten kunnen.