Koninginnedag

maandag 30 april 2012

Ben je nog straat? Of zat je er vannacht, en doe je nu even een tukkie? Heb je naar de televisie gekeken, of kan het hele volksfeest je gestolen worden? Gek word je ervan? Die drukte, al die troep op straat, en al dat kabaal? Of is het één vriendenfeest, en slenter je in het zonnetje van kleed naar kleed? De allereerste keer dat ik het volksfeest meemaakte, inclusief Koninginnenacht, was ik verkocht. Ik dwaalde uren en uren door de stad. Vrienden van mij speelden in de Jordaan, weer anderen verkochten hun overtallige huisraad in hartje centrum, of dronken hun biertje bij de Dappermarkt, dus ik sjokte van hot naar her. Het jaar erop liet ik mijn moeder overkomen, “mam, dit moet je meemaken!!”, maar dat bracht niet het beoogde succes, want ze was klein van stuk en zag alleen maar duizenden ruggen. Het jaar daarop liet ik vanuit het zuiden des lands de puberzoon van een goeie vriend overkomen, maar die kon het evenmin bekoren, al die rommel en herrie op straat. Nee, dan de avond ervoor. Aan het eind van onze straat lag het Ajaxstadion, en ze hadden gewonnen of verloren, hoe dan ook, ter hoogte van ons huis waren de bussen finaal gesloopt, en sprongen de trams wild door de rails. Daar stonden we op ons balkon; prachtig vond hij het. Dit Was Dus De Grote Stad! Maar Koninginnedag, mwooaahhhh… Carnaval vond hij toch veel leuker. Toen kwamen mijn eigen kinderen. Mijn oudste werd gillend gek, ik kreeg hem nooit mee de straat op. De jongste ontdekte dat er wat te verdienen viel, en vele jaren speelde hij in zijn eentje viool, als Rémi alleen op de wereld. Ik was nooit in zijn buurt, en voorbijgangers raapte telkens weer zijn omgewaaide muziekstandaard op. Zo zielig. Hij verdiende in twee uur meer dan ik op een hele dag! 1 mei stond altijd in het teken van uren shoppen bij Bart Smit. Hij is er nu te groot voor. Zegt hij. Hij wilde nog wel naar het Vondelpark, maar alleen om zijn viool te verkopen. En dat zag ik nou weer niet zitten.