Koorts

donderdag 9 februari 2012

Jammer, hè? It giet net oan. Wat? De Elfstedentocht natuurlijk!! Hij gaat niet door. Wat? Nooit van gehoord? Je weet niet wat het is? Ik kijk of ik water zie branden, maar mijn zonen evenzeer. Pa, op school ook, niemand heeft het erover. Want niemand weet wat het is. Ja, een schaatstocht. Nou, big deal… Big deal? Daar sta je als pa met een mond vol tanden. En eerlijk is eerlijk, toen ik hun leeftijd had wist ik het eigenlijk ook niet. Dacht dat de tocht zelfs elf dagen duurde, in elke plaats een leuk hotelletje… Pas in 1985 kreeg ik er voor het eerst mee te maken. Hoorde ik van het toverwoord ‘klunen’; bestaat dat nog? En zat ik aan de buis gekluisterd. Niet zozeer voor die wedstrijdtypes, als wel voor alle toerrijders. Wat zagen ze er dood en ijzig uit. En al die huilverhalen in de avond, van stempelposten die dichtgingen terwijl er nog een heleboel schaatsers aankwamen. Horror! Al die zomerse winters wist ik niet waar die bejaarden het over hadden, maar ik was verkocht toen ik hordes elkaar zag verdringen in het stikdonker tijdens de start in Leeuwarden. Het jaar erop was de Tocht der Tochten weer, en dat viel mooi tegen. Want de charme van het hele spektakel zit ‘m er toch in dat die nooit doorgaat. It giet net oan. Dus gisteren stond de tv tijdens de extra uitzending knoethard, en riep ik de jongens tot de orde. Bekken dicht, ik kan het niet horen!! Ze keken me aan, vol stijgende verbazing. Pa was nu compleet gek geworden. Toen de voorzitter zijn slechte nieuws bekend had gemaakt, kwamen de eerste vragen. In het Fries! De verbazing sloeg om in verbijstering. Friesland is toch gewoon Nederland, of niet soms? Moeten die gasten daar niet inburgeren? Ze snapten er niets meer van. Het werd een lange, lange avond.