Kort

zondag 8 januari 2012

Het kwam eigenlijk door Aidan Chambers, ken je die? Een Britse jeugdboekenschrijver, misschien wel het bekendst van: “Je moet dansen op mijn graf”. Dat is zo’n boek waarvan je na afloopt zegt: Ja, dat was wel aardig, ja. En er dan vervolgens constant aan denkt. Zo’n boek. Spannend maar meer nog intrigerend. Dat het er eentje is uit een serie van zes, vind ik minder van belang. Die mag je ook lezen hoor, maar die van dat graf laat je nooit meer los. Nou, die Aidan Chambers heeft net een boek uitgebracht met korte verhalen. Soms zo kort dat het amper een dialoog is. Scène, karakter, gebeurtenis, meer niet. “Flash Fiction”. Meer dan een anekdote, minder dan een boek. Toen dacht ik: dat kan ik ook! Want als je geen dromen hebt, kom je nergens. Elke dag één kort verhaaltje. Op 1 januari ben ik begonnen; was het je al opgevallen? Het is me niet helemaal vreemd, want ik heb nog een aantal jaar columns geschreven voor een krant. Weliswaar één per week, maar dus wel een kort stukje. Hoewel… Eén verschil: de benaming “Flash Fiction” zegt het al, het gaat eigenlijk om een “verzonnen” verhaal. En de verhalen die de afgelopen week verschenen zijn, zijn niet verzonnen. Dat waren meer jeugdherinneringen; rond deze tijd van het jaar populair bij velen. Weet je nog… O ja, toen… Maar ik zal mijn leven beteren, ik heb nog een nieuw jaar voor me. Dus op deze plek ga je voortaan ook verzonnen verhaaltjes tegenkomen. Of gedachten, of dialogen, gedichten misschien (oeps, dat is wel erg hoog gegrepen). Zullen we afspreken zo’n beetje alles wat deze tien vingers aan dit toetsenbord kwijt willen? Lees en geniet, zou ik zeggen, en huiver en oordeel. Reading is fun-damental.