Kunstgebit

zondag 5 februari 2012

Vroeger noemden wij het het “Suezkanaal”, omdat het als een streep langs de Suezkade liep, maar officieel heet het het “Verversingskanaal”, wat eveneens een opmerkelijke naam is. Het loopt van de elektriciteitscentrale aan de Loosduinseweg naar de Noordzee, en ’s winters sloeg er altijd damp vanaf. Waarschijnlijk werd het kanaal gebruikt als koelwater voor de centrale, hoewel dat nog de naam niet verklaart. Hoe dan ook, vele bruggen gingen erover heen, en op één van die bruggen speelt dit verhaal zich af, al dan niet waar gebeurd. De brug van de Weimarstraat of heette die daar al de Prins Hendrikstraat, dat weet ik niet meer. Enniewee, vanaf die brug stonden ze altijd te vissen. Ik kreeg niet de indruk dat er veel gevangen werd (volgens mij was het water zo dood als een pier) maar geouwehoerd werd er des te meer. En zo kon het gebeuren dat bij een van de vissers, vol in gesprek, zijn kunstgebit ineens zijn mond uitvloog, pardoes het kanaal in. Lachen natuurlijk voor de omstanders, schrikken voor het slachtoffer. Een kunstgebit was veel geld in die tijd, er moest een tandtechnieker aan te pas komen, je had niet zomaar weer een nieuwe klepper. Tandeloos droop de man af voor een kleine boodschap, waarop één van zijn collega’s wel in bleek voor een geintje: hij knoopte zijn eigen kunstgebit (het waren bejaarden en voortschrijdend tandbederf was op middelbare leeftijd toen heel gewoon) aan het haakje van zijn hengel en vierde de vislijn het water. Toen de onfortuinlijke visser weer plaats nam achter zijn dobber, haalde die lolboel zijn eigen hengel binnen. ‘Verhip, krijg nou wat! Moet je nou kijken, Piet, wat ik vang? Jouw kunstgebit!!’ Piet, dolgelukkig natuurlijk, griste het van het haakje, hup, meteen zijn mond in. Om tot grote teleurstelling te constateren: ‘Getver, het is de mijne niet, want hij past niet.’ En hij spoog hem zo terug het kanaal in. Er gebeurde altijd wel iets, op die brug van de Weimarstraat over het Suezkanaal.