Kussentjes

zondag 29 januari 2012

Bibliotheekkussentjes zijn om op te zitten. Bibliotheekkussentjes zijn niet om mee te gooien. De mevrouw van de bibliotheek keek geërgerd, maar ze probeerde een vrolijke glimlach te trekken. Ze zat op een stoel, en hield een gepaperbackte Dolfje Weerwolfje in haar hand. Om haar heen rommelde het van drukke mannetjes en kleppende dametjes. De dametjes voerden het woord, de mannetjes gooiden met kussens. Van die pluche, pastelgekleurd. Weten jullie welk boek dit is? De mevrouw van de bibliotheek stak haar boek hoog de lucht in. Haar houding had iets krampachtigs. Kun je niet lezen? Tetterde één van de mannetjes. Meteen was er bijval van alle andere mannetjes. Ben jij thuis ook zo’n brutaaltje? Weer kwam er die glimlach op haar gezicht, maar nu was die uitgesproken vals. Om haar heen werd er oneindig gelachen. Brutaaltje. Wat een raar woord. De dametjes begonnen aan elkaar te plukken. Aan elkaars haar, armbandjes, kettingen. De mevrouw van de bibliotheek keek uit het raam naar buiten, alwaar ik stond. Maar ze keek me niet aan. Ze keek langs me heen. Binnen zwol het geluid hinderlijk aan. De mannetjes begonnen weer met kussentjes te gooien. Eéntje kwam mijn kant uit. Ik bukte instinctief. Maar het glas van de ruit kopte hem terug. Het werd een pandemonium, daar in de bibliotheek. Dolfje Weerwolfje maakte geen schijn van kans. Toen stond de vrouw op, sloeg het boek dicht en beende tussen de meute mijn gezichtsveld uit. Ik was verbaasd, de kinderen waren dat niet. Een mannetje sloeg met een goudgekleurde kussentje op het hoofd van een ander mannetje. Eentje werd geduwd en belandde pardoes tussen de dametjes. Opeens draaiden alle hoofden één kant op. Doodstil! Angst alom. Alsof er… nou ja een.. weerwolf de bibliotheek was binnengedrongen. Toen werd er driftig gebeld, en moest ik uitwijken voor wat jongens op een fiets.