Leraar

maandag 3 september 2012

Las over een leuk onderzoek vanochtend in de krant. Dat als een leraar een goed contact heeft met een leerling, dat dat zijn cijfers ten goede komt. Althans, wat betreft pubers. Bij jonge kinderen, op de basisschool, werkt het precies andersom: heeft een meester een slecht contact met zijn leerling, dan lijdt zo’n kind er juist onder. Opmerkelijk. De onderzoekers denken dat dat laatste te maken heeft met de afhankelijkheid van jonge kinderen ten opzichte van volwassenen; ze zijn sneller bang dat ze iets verkeerd doen. Eén corrigerende opmerking van de leerkracht blijkt dan een enorme impact te hebben. Denkt zo’n kind meteen dat het dus goed fout zit tussen hem en de meester. Of de juf. Op de middelbare school is het dus anders. Niet zozeer jongens maar vooral ook meisjes gaan beter hun best doen als ze in de gaten krijgen dat de leraar oké is. Alsof hij tot hun eigen groepje gaat behoren, want natuurlijk niet zo is. Toen ik dat las moest ik denken aan mijn eigen leraar scheikunde, die voor de klas vertelde over de dood van zijn vader. Hij keek er heel zielig bij. Mij deed het niet veel. Voor mij kwamen leraren en leraressen uit een andere melkwegstelsel, en waren ze ook allemaal tientallen jaren ouder dan ik. Achteraf berekend was die leraar scheikunde waarschijnlijk helemaal geen vijftig, maar nog niet eens dertig. En ik kan me nog herinneren dat de klas ademloos luisterde, en nadien deze leraar bestempelde als de meeste sympathieke van dat hele leerjaar. Maar zo is het in het echte leven natuurlijk ook. Als je niet boven iemand staat, maar naast iemand ontstaat er meteen een vertrouwelijke band. In het onderwijs is dat niet anders. Als je een klas niet drilt, maar zo nu en dan de teugels laat vieren, je van je zwakkere kant laat zien, ervoor durft te gaan, loop je een grote kans de leerlingen voor je te winnen. Tenzij je een sukkel bent. Of een popie jopie. Dan maak je geen schijn van kans. Want pubers zijn niet achterlijk.