Lezen

dinsdag 9 oktober 2012

Sommige schrijvers lezen zelf nooit. Harry Mulisch was zo iemand. Beweerde nooit boeken van anderen te lezen, hoewel hij bij tijd en wijle er wel op kon afgeven. Ik krijg trouwens niet de indruk dat veel grote schrijvers lezen, tenzij werk van henzelf. De krant ja, en filosofisch studiemateriaal, misschien, maar verder? Het lijkt er niet op. Mogelijk heeft dat te maken met angst voor literaire bestuiving. Al lezende laat je je beïnvloeden en krijg je wellicht nieuwe ideeën. Terwijl je als schrijver vooral puur wilt blijven, eigen, en exclusief. Er zit wat in. Ik lees wel, omdat ik het leuk vindt, al blijf ik beducht voor dat ene boek dat zo goed geschreven is dat het schrijven me zelf compleet vergaat. Want dat komt voor; gelukkig niet vaak. Het leuke van lezen is ook, dat je kunt vergelijken. Zou ik dat zelf ook zo gedaan hebben, of had ik voor een ander eind gekozen bijvoorbeeld? Hoe zit de structuur in elkaar? Leest het spannend weg of is het prachtige literatuur? Een mens is nooit te oud om te leren, ook een schrijver niet. Ik zei het al: soms word je door een boek knock out geslagen, maar ook daar moet je tegen kunnen. In de wetenschap dat mijn nieuwe boek natuurlijk veel beter gaat worden, je reinste utopie, ga je maar weer vol goede moed aan de slag. Ook lezen is heel subjectief. Wat de een een voortreffelijk boek vindt, noemt de ander middelmatig; zoveel mensen, zoveel smaken. “Op het randje” van Mikael Engström vond ikzelf een waanzinnig boek, net als “Ik ben de sterkste” van Christian Frascella. Ik hou namelijk van heel realistische jeugdromans, op het rauwe af. Of nog beter: boeken waar ik met de nodige tegenzin aan begin. Over een meisje dat dodelijke kanker heeft, en een jongen die die ziekte heeft gehad. Ik bedoel: “Een weeffout in onze sterren”, van John Green. Ook zo’n boek grijpt je bij de strot. Dat wil je als lezer gewoon niet missen. Maar ook als schrijver dus niet.