Lief dagboek

maandag 16 juli 2012

Het is vroeg in de ochtend en ik kan niet slapen. Vandaag gaat het verband eraf. Het is echt waar, écht waar! Eindelijk. Ik ben zo zenuwachtig! Ik tintel helemaal, mijn vingers gloeien. Ze jeuken zoals ze vroeger jeukten van het eczeem. De hele nacht heb ik wakker gelegen, geen oog dicht gedaan, schaapjes geteld, schaapjes geteld, ik haat die beesten, o, vreselijk. Ik voel me net een klein kind voor Sinterklaasavond. Ben ik wel lief geweest? Krijg ik cadeautjes in mijn schoen of krijg ik de roe, word ik in een donkere zak meegenomen naar Spanje? Of erger, het zal toch geen Lego zijn; laat het niet weer geen Lego zijn… Het is eigenlijk belachelijk. Wat ik in mijn jonge leventje nooit gedaan heb, is schrijven in een dagboek. Lief Dagboek; waar sláát dat op?! Als ik iets in de wereld superkinderachtig vond, dan was het wel schrijven in een dagboek. Goh, wat vond ik dat kinderachtig! Het begon al op de basisschool, al mijn vriendinnetjes hadden er een, zo’n dagboek met een slotje. Zo’n lullig slotje. En alles schreven ze erin, alle dingen die ze meemaakten, thuis en op school (wat is het eng stil in huis en griezelig donker buiten; zes uur en ik ben doodzenuwachtig maar straks is het zover!), thuis en op school, o, ze zullen mij ook wel beschreven hebben in die boekjes van hen. Wat een raar kind was dat, net een jongen. Een gozer. Hé Mark, Marruk!!! ‘t Zal wel. En al hun dromen, die kwamen er natuurlijk ook in te staan. Al hun dromen, elke dag weer opnieuw. Verliefd worden op de bink uit de hoogste klas waar we eigenlijk allemaal verliefd op waren en de mooiste meisjes uit de klas maakten de meeste kans, maar aan de andere kant: jongens? Wat moest je ermee? Zo ongrijpbaar, zo onvoorspelbaar. Als ze naar je lachten, nee, als ze al naar je keken, was je meteen tot over je oren verliefd dus ze aanspreken, dat durfde je niet. Dus droomde je maar veilig weg bij popsterren, filmhelden; idolen waar je alles tegen kon zeggen, zonder dat je ruzie met ze kreeg, zonder dat ze boos op je werden. Ze waren de hele dag bij je, als makke, mooie schapen waar ik met name ‘s nachts wat graag aan wilde denken (grapje).