Lopen

donderdag 23 februari 2012

Oké, even opletten allemaal, we gaan nu een testje doe. Loop eens een stukje door de kamer. Kom op, van die stoel af. Goed zo. Loop eens een stukje, gewoon even heen en weer. Doe maar. En? Nee, je moet naar je voeten kijken. O, dat vergat ik nog te zeggen. Sorry! Luister: als je loopt, kijk dan naar je schoenen. Hoe loop je dan? Probeer eens. Ja, toe maar. Even lopen, en dan goed kijken. En? Zet je bij elke stap je voet recht neer? Of staat die een beetje naar binnen? Of, naar buiten? Dat je niet loopt, maar eh… nou ja, waggelt?! Bij de meeste mensen wijzen de neuzen van hun schoenen naar buiten toe, let maar op. Vroeger werd je er op gewezen dat je je voeten netjes recht neerzetten. Dat ze bij elke stap keurig recht naar voren gingen. Dat zie je niet meer zo vaak, moet je maar kijken. Ik bedoel, hoe mensen lopen. Sommigen planten hun voeten neer alsof ze geen stap meer gaan verzetten. Anderen lopen een beetje scheef, wat je ook ziet aan hun hakken: aan één kant versleten. Weer anderen vallen meer, bij elke stap die ze zetten, of lopen zo hoog op hun hakken dat ze meer op kraanvogels lijken. Ik kan er niets aan doen, maar ik vind het leuk om te zien hoe mensen lopen. Ik weet niet of dat iets over hen zegt, dat loopgedrag, maar boeiend blijft het wel in die zin dat niemand gelijke tred houdt. Iedereen beweegt zich anders voort. En dat is nog al wat. Miljarden mensen op de wereld, en ze lopen allemaal anders. Zou het erfelijk bepaald zijn? Dat je je loopje hebt van je pa of ma? Zou er sprake zijn van kopieergedrag, omdat je achter hen aan stiefelde toen je nog peuter was? Zou ook zomaar kunnen. Grote stappen, kleine stappen, holle voeten, platvoeten. Zwaaien met je armen voor het evenwicht. Rennen, klossen, scharrelen, hinkelen, stappen, trippelen, schuifelen. Je zou er zo een blog over kunnen schrijven. Of twee.