Loper

maandag 9 april 2012

Dat was de titel van mijn eerste officiële korte verhaal: “De Loper”. Hoe oud was ik? Zestien, zeventien? Ik heb het nog, ver weg gestopt in een kast. Niet verstopt, eerder opgeruimd. Het verhaal ging over schaken, maar dan meer over schaakstukken en de betekenis ervan, althans, de betekenis die ik er aan gaf. Eind van het liedje was dat niet de koning, of de koningin, evenmin de toren of het paard, maar, je raadt het al, de loper het dienstbaarste stuk is. Daarmee kom je het best uit de voeten. Dat was de conclusie van dat verhaal, anderhalf A-4tje lang, uiteindelijk foutloos getypt op mijn Underwood. Ik was er best trots op. Het was een verhaal met een duidelijk begin en een duidelijk eind, en voorzien van een duidelijke boodschap. Of het nu via, via was of dankzij de krant: ik las over een verhalenwedstrijd. Dat je kort proza kon insturen, dat dat dan beoordeeld werd door een vakkundige jury, en dat de beste bejubeld werden middels publicatie. Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik niets met wedstrijden heb. Enerzijds omdat ik het omgaan met verlies in dit leven veel diepgaander vind dan winnen; anderzijds omdat de grote Jan Wolkers prijzen weigerde, omdat je, zei hij, nooit weet wie de beker na jou gaat winnen… Kortom, ik stuurde het verhaal op. Naar een of andere faculteit in Tilburg of Eindhoven, ik weet het niet meer. Voor ik het wist zat ik op een sombere zaterdag in de trein richting het zuiden. Nee, ik had niet gewonnen. Ik werd opgewacht door een mevrouwtje dat er uitzag als een strenge onderwijzeres. Waarschijnlijk was ze dat ook, want haar naam ben ik niet zozeer vergeten; die maakte gewoon geen herkenning bij me los. Ze keek zorgelijk en aan de hoeveelheid rode strepen in mijn verhaal begreep ik dat dit geen prettig gesprek ging worden. Voor dat mijn oordeel geveld werd, ik het schrijversschap op mijn buik kon schrijven, nam ze nog een slok chocolademelk. En zie, God bestaat. Ze verslikte zich en begon dermate te hoesten en te proesten dat het gesprek stante pede werd beëindigd. Pas in de trein huiswaarts zag ik dat mijn hele verhaal onder de chocolademelk gehoest zat.